[Προβολείς] Του Σταύρου οι φίλοι

Είδα κι εγώ το κείμενο του Ανδρέα Πετρουλάκη στο Protagon όπου ευγενικά αλλά με σαφήνεια διαχωρίζει τη θέση του από Το Ποτάμι και από όλα τα κόμματα, αλλά δεν παίρνω στον λαιμό μου την όλη παρεξήγηση. Φταίω μήπως εγώ που άκουσα ό,τι άκουσα έτσι όπως ακούστηκε; Ούτε σοβιετικό «πολιτμπιρό» δεν είχε ανακοινωθεί με τέτοια σερεμονί. Αν ήθελα να εκμυστηρευτώ στην ανθρωπότητα ποιοι είναι οι φίλοι μου και με ποιους ανταλλάσσω από καιρού εις καιρόν απόψεις, δεν θα έκανα τέτοιο outing. Συλλαβιστά – ψιθυριστά, θα έδινα εκεί πέρα δυο – τρία ονόματα αλλά και αυτά με επιφυλάξεις, αστερίσκους και παροράματα, μη φάω κάνα χι και μετά ψαχνόμαστε.

Μέρες διχασμού και εντάσεων που ζούμε, ζήτημα να μας μείνει στο τέλος κανείς, έστω για μπιρίμπα. Για ευρύτερες συναινέσεις, συζητήσεις, βεγγέρες και to know us better, ούτε να το διανοηθείς. Μέχρι να ανανήψει και ο τελευταίος συριζαίος και να επανέλθουν τα επίπεδα σεροτονίνης στον οργανισμό της Ελιάς, εγώ παρέα θα κάνω με τον πόνο μου. Ο μόνος που το ρισκάρει και ξανοίγεται σε χειραψίες και σε καινούργιες γνωριμίες είναι, βλέπω, ο Φώτης Κουβέλης. Αφού κατάφερε να μας συστήσει ως υποστηρικτές του τον Θοδωρή Μαργαρίτη, τον Aντώνη Ρουπακιώτη και τον Σταμάτη Μαλέλη, τότε γιατί να μην παρουσιάσω κι εγώ εσάς; Ε, μαμά; Ε, Ασπασία;