[Προβολείς] Πάρ’ το γεράνι μας

Δεν πιστεύω ότι κάθε γερμανός πολιτικός που φτάνει σήμερα στην Ελλάδα πρέπει να ζητάει συγγνώμη για τις ναζιστικές θηριωδίες καθισμένος στον γάιδαρο ανάποδα. Καλύτερα, λέω, να κοιτάξουμε τα μούτρα μας που όχι Νυρεμβέργη αλλά ούτε μια ψηφοφορία για την αποπομπή των χρυσαυγιτών δεν τολμάμε να φέρουμε εις πέρας χωρίς να εξαντλήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τα μικροκομματικά του κρατούμενα. Αν ρωτάτε για μένα, ούτε στο Δίστομο τους θέλω ικέτες ούτε στα Καλάβρυτα, γιατί τα εκλογικά ποσοστά που πήραν εκεί οι νεοναζί μας έχουν αφαιρέσει προ πολλού το επιχείρημα. Για τις πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο, ούτε λόγος. Θα προτιμούσα η διεκδίκηση να γινόταν σταθερά, sotto voce και με καλή νομική σκευή γιατί αλλιώς, αργά ή γρήγορα, θα πέσουν κατηγορία και θα γίνουν κι αυτά σαν τα Γλυπτά του Παρθενώνα: ευκαιρία να μας κάνουν πλακίτσα οι σταρ και τα ξένα πρωτοσέλιδα. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Ούτε από τη μυθολογία και τις εξιδανικεύσεις της καθ’ ημάς Αριστεράς  θα αρτυθώ. Από τότε που τα παιδιά της περήφανης και αθάνατης εργατιάς ξούρισαν το κεφάλι τους, έβαλαν μαύρα, χτύπησαν σβάστικα τατού κι έκαναν νοματαίο τον Λαγό και τον κάθε μαχαιροβγάλτη, η «Δραπετσώνα» μέσα μου θέλει κι αυτή να μεταδημοτευτεί, να πάρει των ομματιών της.