[Προεκτάσεις] Αξιοπιστία

Η κυβέρνηση βγήκε πάλι στα κεραμίδια για να διαφημίσει πόσο σκληρά διαπραγματεύεται με την τρόικα. Τα ερωτήματα που ακολουθούν είναι αναπόφευκτα.

Πρώτον: γιατί διαπραγματεύεται; Αν πάρουμε τοις μετρητοίς την κυβερνητική ρητορική των τελευταίων μηνών, οι τροϊκανοί έπρεπε ήδη να ετοιμάζουν βαλίτσες και η τρέχουσα επίσκεψη της κομπανίας να είναι η αποχαιρετιστήρια. Οπότε τι νόημα έχει η διαπραγμάτευση με κάποιους που δεν θα ξαναδούμε;  

Δεύτερον: τι ακριβώς διαπραγματεύεται; Αν πρόκειται για όσα έχει ήδη αποδεχθεί με το δεύτερο Μνημόνιο – το καλό, που λέει ο  Πρωθυπουργός -, για  υποσχέσεις τις οποίες έδωσε δηλαδή και για υποχρεώσεις τις οποίες ανέλαβε, πού βρίσκεται το περιθώριο διαπραγμάτευσης; Αν πρόκειται για απαιτήσεις εκ των υστέρων, γιατί τις συζητάει;

Τρίτον: με ποιους διαπραγματεύεται; Αν μιλάμε για κάποιους που η ίδια εγκατέστησε στη χώρα για να τη βγάλουν από το δημοσιονομικό αδιέξοδο και να την εκσυγχρονίσουν, κακώς τους δυσκολεύει στη δουλειά που τους ανέθεσε. Αν πρόκειται για περαστικούς που βρίσκονται καταχρηστικά στη χώρα, γιατί δεν τους δείχνει την έξοδο και ανοίγει συζητήσεις μαζί τους;

Οι απαντήσεις είναι γνωστές. Οι σχέσεις τρόικας – κυβέρνησης είναι επακριβώς προσδιορισμένες: είναι σχέσεις ελεγκτή και ελεγχόμενου. Για όσα τίθενται κάθε φορά στο τραπέζι, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο έχει η τρόικα – οι επιμέρους τεχνικές διευθετήσεις δεν συνιστούν διαπραγμάτευση. Ο λόγος είναι απλός: η χώρα χρειάζεται αξιοπιστία στον διεθνή χώρο. Και αυτήν τη στιγμή μόνο η τρόικα μπορεί να τη δώσει. Ειδικά απέναντι στις αγορές.

Κοροϊδεύουν όσοι προβάλλουν ότι έχουν διασφαλίσει την αξιοπιστία αυτή και χωρίς την τρόικα. Είναι δυνατόν να εμφανισθεί στο Eurogroup ο Στουρνάρας χωρίς να έχει πιστοποίηση της οικονομικής πολιτικής του από την τρόικα; Μπορεί να πάει στο Συμβούλιο Κορυφής ο Σαμαράς και να ανακοινώσει ότι αποπέμπει τον Τόμσεν; Γίνεται να κλείσουν τις πόρτες τους οι υπουργοί στα κλιμάκια των τροϊκανών; Αν γίνεται, γιατί δεν το κάνουν;

Η τρόικα δεν έπρεπε να έλθει – και υπήρχε τρόπος. Αφού ήλθε, θα πιούμε το πικρό ποτήρι ώς το τέλος. Δεν είναι θέμα εθνικής υπερηφάνειας ή εθνικής υποτέλειας. Είναι υπόθεση παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Οσοι λένε ότι δεν είναι τόσο απαραίτητη ή έχουν άλλους τρόπους να τη διασφαλίσουν, και όσοι μιλούν για διαπραγμάτευση απλώς κάνουν προεκλογική προπαγάνδα. Και όπως έλεγε ο Οργουελ: «Ολη η προπαγάνδα είναι ψέματα, ακόμη και όταν λέει την αλήθεια».