[Αγιογραφίες] Απορίες

ΔΥΟ ερωτήματα για να ξεκινήσουμε:

ΠΡΩΤΟΝ, πώς γίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ να θέλει να έρθει στην εξουσία όταν δεν μπορεί να κυριαρχήσει στις κοινωνικές οργανώσεις;

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, πώς εξηγείται, όταν είναι δημοσκοπικά συρρικνωμένο σε μονοψήφιο, η αντοχή του ΠαΣοΚ στις κοινωνικές οργανώσεις;

ΑΜΦΟΤΕΡΕΣ οι απορίες προβάλλονται στη νηφάλια φυσιογνωμία του Βασίλη Αλεξανδρή που κυριάρχησε με ποσοστό της τάξεως του 70% στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. Πρόκειται, όπως έχει επισημανθεί ήδη, για ιστορικό σκορ στην ιστορία του ΔΣΑ.

ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΣ, οι δικηγόροι υπήρξαν ανέκαθεν βαρόμετρο – ή, μάλλον, πρόδρομος δείκτης – των πολιτικών εξελίξεων. Οταν το χρώμα της γραβάτας του προέδρου του ΔΣΑ γινόταν γαλάζιο από πράσινο, ή αντιστρόφως, αυτό σήμαινε ότι ερχόταν η ΝΔ ή το ΠαΣοΚ στην εξουσία. Από την άποψη αυτή, το γεγονός ότι δεν διακρίνεται κόκκινη ή, τέλος πάντων, πορτοκαλί γραβάτα κάτι λέει. Και ο ΔΣΑ δεν είναι το μόνο κρούσμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει πάει από μέτρια ώς καταστροφικά, από τους μηχανικούς του ΤΕΕ – όπου είχαμε ψιλο-Βατερλώ – ώς πρόσφατα, στο Συνδικαλιστικό της Apha τράπεζας και μάλιστα τη στιγμή που επικεφαλής ήταν η σύζυγος του πρώην επικεφαλής της ΟΤΟΕ και νυν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τάκη Τσουκαλά. Για να είμαστε σωστοί, οι συριζαίοι πάνε καλά μόνο στους γιατρούς του ΕΟΠΥΥ – ας όψεται ο Αδωνις – στους δασκάλους και, εν γένει, στους δημοσίους υπαλλήλους. Με τα λεγόμενα επαγγέλματα, ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης, η Κουμουνδούρου δεν φαίνεται να μπορεί να συναντηθεί. Και αυτό κάτι λέει.

ΤΩΡΑ σε ό,τι αφορά το ΠαΣοΚ, η εκλογή Αλεξανδρή αποτελεί πραγματικό καλειδοσκόπιο. Εντάξει, το πράσινο δεν λείπει από την γκάμα των χρωμάτων. Γιος του Στάθη Αλεξανδρή, που ήταν δίπλα στον Ανδρέα και έχει τη γνωστή υπουργική διαδρομή στο Ναυτιλίας, ο νέος πρόεδρος του ΔΣΑ έχει μια ιστορική πασοκική αναφορά. Ομως προσοχή: ούτε τη διαφήμισε ούτε την αξιοποίησε με τρόπο ηχηρό. Η κομματική ταυτότητα απωθεί σε μια εποχή που οι πάντες αντιμετωπίζουν τα κόμματα τουλάχιστον με επιφύλαξη. Υστερα η ανάδειξη Αλεξανδρή έχει να κάνει και με την ανάγκη χειραφέτησης του καλού νομικού κόσμου. Αυτός είναι απηυδισμένος από μια μακρά περίοδο συνδικαλισμού του πεζοδρομίου και προέδρων του ΔΣΑ που λειτούργησαν ως ουραγοί του δικομματισμού. Αυτοί που ξέρουν λένε ότι υπέρ Αλεξανδρή έκαναν διακριτική καμπάνια όλα τα μεγάλα σοβαρά δικηγορικά γραφεία, αστικά και ποινικά. Προηγήθηκε η εναγώνια αναζήτηση ενός υποψηφίου που να είναι σοβαρός και να έχει επιστημονική ταυτότητα. Εγιναν κρούσεις και, τελικά, ήταν ο Αλεξανδρής που ανέλαβε να κατέβει υποψήφιος. Πρόσωπο χαμηλών τόνων, με καθημερινή παρουσία στα δικαστήρια, είχε το πλεονέκτημα ότι είχε την υποστήριξη των μεγαλοδικηγόρων χωρίς να απωθεί τους μεσαίους ή τους βιοπαλαιστές των δικαστηρίων.

ΤΟ συμπέρασμα και η απάντηση σε μια ερώτηση που δεν ετέθη είναι ότι η εκλογή Αλεξανδρή στον ΔΣΑ είναι έκφραση του κοινοτισμού που φαίνεται να ενισχύει η κρίση. Η κοινωνία σπάει σε κοινότητες, κυριολεκτικές ή μεταφορικές όπως αυτές των επαγγελματιών, που παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους στους χώρους επιρροής τους. Πρόκειται για αντίδραση στην αδυναμία του κράτους – που η τελευταία πενταετία το διέλυσε αντί να το ξαναχτίσει – και την πλήρη απαξίωση του κομματισμού.