«Τεχνοφασισμός»

Στις 17 και στις 25 Φεβρουαρίου 2014, η εφορευτική επιτροπή για την εκλογή του κοσμήτορα της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών επιχειρήσαμε – μάταια – να οργανώσουμε τη διεξαγωγή, με κάλπη, εκλογών για την ανάδειξη του κοσμήτορα της Σχολής – μιας νέας Σχολής που προέκυψε κατ’ εφαρμογή του σχεδίου «Αθηνά».  

Η έναρξη των ψηφοφοριών είχε ορισθεί για τις 10 το πρωί. Την πρώτη φορά ήδη πριν από την έναρξη είχε εμφανισθεί μια ομάδα φοιτητών και ανακοίνωσε στην εφορευτική επιτροπή ότι οι φοιτητικοί σύλλογοι των Τμημάτων της παλαιάς Σχολής ΝΟΠΕ είναι αντίθετοι στο σχέδιο «Αθηνά» κ.λπ. και ότι η ψηφοφορία αυτή δεν θα γίνει. Επειτα από κάποια απόπειρα διαλόγου πήραν την κάλπη κι έφυγαν. Μέχρι τις 10.45 που φύγαμε είχαν εμφανισθεί ένας ή δύο ψηφοφόροι και, ασθμαίνων, ένας από τους δύο υποψηφίους. Περίπου τα ίδια, με περίπου τους ίδιους φοιτητές έγιναν και τη δεύτερη φορά, με τη διαφορά ότι οι φοιτητές κατέφθασαν στις 11.30, όταν ήδη είχαν ψηφίσει αρκετοί συνάδελφοι, κυρίως από Πολιτικό Τμήμα, του οποίου η Γενική Συνέλευση συνεδρίαζε σε κοντινή αίθουσα. Και τις δύο φορές κατά τη στιγμή της αφαίρεσης της κάλπης μέσα στο εκλογικό κέντρο βρισκόμασταν μόνο δύο μέλη της εφορευτικής επιτροπής.

Με τους φοιτητές επιχειρήθηκαν συζητήσεις, κατά βάση με έντονο εκ μέρους τους ύφος, χωρίς όμως προπηλακισμούς, και εντονότερη τη δεύτερη φορά λεκτική αντιπαράθεση με δύο συναδέλφους του Πολιτικού που ήρθαν και, προς τιμήν τους, υπερασπίστηκαν την εκλογική διαδικασία – όμως στο μεταξύ η κάλπη είχε κάνει φτερά. Είχαν ενδιαφέρουσες εμφανίσεις οι φοιτητές αυτοί και ενδιαφέρουσα εκφορά λόγου: βλέμμα με ορατή την επιθυμία να είναι θρασύ και προσβλητικό, διατυπώσεις προκλητικές (όχι υβριστικές) που επιδίωκαν να είναι προσβλητικές και που ίσως και να ήταν αν δεν τις υπονόμευαν οι φυσιογνωμίες τους. Πώς να προσβληθείς από μια μορφή που θυμίζει κάτι από τη Μίλα Γιόβοβιτς ή τον πρίγκιπα Μίνσκιν ή αναδύεται από ένα καμηλό ημίπαλτο με μαύρο τοπάκι και πρόσωπο προερχόμενο όχι βέβαια από το πλήθος που συνωστίζεται μαύρα χαράματα στο μετρό για να προλάβει, αλλά από μάλλον ακριβή πρωινή bauté;

Ως πρόεδρος της εφορευτικής επιτροπής θα μπορούσα να είχα καλέσει την Αστυνομία. Δεν το έκανα. Την δημοκρατική διαδικασία της εκλογής έμπρακτα και τη στιγμή ακριβώς που αυτή πράγματι κινδύνευσε και τελικά ματαιώθηκε δεν την υποστήριξε σχεδόν κανένας. Και αν η πρώτη φορά συγχωρείται, η δεύτερη; Τα περί δημοκρατίας κ.λπ. έχουν βάρος όταν όποιος τα λέει είναι εκεί μπροστά ο ίδιος και δεν αναθέτει σε άλλους (όπως την Αστυνομία) να κάνουν τη δική του πολιτική δουλειά.  

Τις εκλογές που ματαιώθηκαν ασφαλώς τις ήθελε η μεγάλη πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ της οικείας Σχολής, ασφαλώς και πλειοψηφικές πολιτικές και φοιτητικές δυνάμεις. Με πολύ βαρεμάρα όμως. Τις δύο στιγμές της αλήθειας, στις 17 και στις 25 Φεβρουαρίου, η πλειοψηφία αυτή ήταν απούσα.  Αλλοι ήταν παρόντες και σε αυτούς, τελικά, περιήλθε η ημέρα.

Μετά τη δεύτερη ματαίωση είχα τη δυνατότητα, με την συναίνεση της εφορευτικής επιτροπής, να οργανώσω την προβλεπόμενη από τον νόμο ηλεκτρονική ψηφοφορία μέσω του προγράμματος «Ζευς». Δεν το επιχείρησα.

Υπενθυμίζω κατ’ αρχήν κάτι χαρακτηριστικές αντιρρήσεις: «Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θεωρεί ότι η εξέλιξη αυτή, όπου κανείς δεν γνωρίζει, εκτός από τον υπεύθυνο διαχειριστή του ηλεκτρονικού προγράμματος Ζευς, ποιος ψηφίζει, αν ψηφίζει, πού και πότε ψηφίζει, συνιστά κατάφωρη παραβίαση δημοκρατικών δικαιωμάτων, ακύρωση της ακαδημαϊκής αυτοτέλειας και οριστική κατάργηση της συμμετοχικής και δημοκρατικής διοίκησης των πανεπιστημίων […]. Εκφράζει επίσης την ανησυχία του για τους κινδύνους που εγκυμονεί μια τέτοια εξέλιξη, γιατί αύριο ο τεχνοφασισμός με τον οποίο πειραματίζονται μέσω της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στα πανεπιστήμια-ΤΕΙ σήμερα μπορεί να επεκταθεί σε κάθε δημοκρατική εκλογή εκπροσώπων για τη διοίκηση της χώρας».

Δεν με πείθουν οι αντιρρήσεις αυτές ούτε η πηγή τους, αυτά μάλλον αφορούν υποψηφίους  που πρόσκεινται στην παραπάνω πολιτική δύναμη και αποδέχονται την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Εγώ αποδέχομαι την ηλεκτρονική ψηφοφορία, όμως μόνο ως μέθοδο που διευκολύνει την εκλογική διαδικασία, όχι ως φυγή, ως κόλπο δηλαδή για να κρυφτούμε από όσους ματαιώνουν τις εκλογές και να κυνηγούμε ηλεκτρονικώς έναν έναν τους εκλογείς στα σπίτια τους.

Ως πρόεδρος της εφορευτικής επιτροπής απέτυχα να διασφαλίσω τη διεξαγωγή της παραπάνω ψηφοφορίας και δεν δέχθηκα να συμπράξω στην αστυνομική επιβολή ή στην ηλεκτρονική υπεκφυγή της. Γι’ αυτό και παραιτήθηκα.

Ο Γιάννης Ζ. Δρόσος είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών