[Προεκτάσεις] Ρεαλισμός

Ποιος έκανε παιχνίδι εμφανίζοντας – μέσω των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» – το ΔΝΤ να υπερτριπλασιάζει τις κεφαλαιουχικές ανάγκες των ελληνικών τραπεζών για την επόμενη τριετία; Αξιωματούχοι του Ταμείου δηλώνουν αμέτοχοι, παράγοντες του χώρου αναζητούν – σε συνεργασία με το πρωθυπουργικό γραφείο – τον δράστη στην Αθήνα και η παρτίδα σώζεται με τη σθεναρή υποστήριξη που παρέχει ο Γιώργος Προβόπουλος στις τράπεζες, έναντι της τρόικας.

Ηταν ένα επεισόδιο στο γενικό κλίμα που δημιουργεί αυτή την περίοδο το ερώτημα αν μπορεί η Ελλάδα να βγει στις αγορές εντός του 2014. Ουσιαστικά, το ερώτημα είναι αν θα διατηρηθεί η κτηθείσα αξιοπιστία της χώρας με τη λήξη του Μνημονίου. Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος με την τελευταία έκθεσή του έθεσε μία προϋπόθεση όσο πιο καθαρά μπορούσε: την εσωτερική πολιτική σταθερότητα – που θα επιτρέψει μεταρρυθμιστικές επιταχύνσεις.

Η παράμετρος της σταθερότητας τέμνεται και με την απάντηση που θα δώσει η κυβέρνηση για την εκκρεμότητα ανανέωσης της θητείας του στην ηγεσία της κεντρικής τράπεζας. Ηδη καθυστερεί. Ενώ στην Ευρώπη αυτά κλείνουν έως και ένα χρόνο νωρίτερα, η Αθήνα βρίσκεται ήδη στο τελευταίο τρίμηνο – και ο τελευταίος μήνας είναι προεκλογικός.

Η πρόγνωση είναι υπέρ της ανανέωσης. Εύλογο. Αν για τους επικεφαλής των προηγούμενων κυβερνήσεων ο ευπατρίδης Προβόπουλος υπήρξε στρατηγικός σύμβουλος διαχείρισης της κρίσης, για τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο είναι κάτι παραπάνω: στρατηγικός σύμμαχος στην πολιτική εξόδου από την κρίση έως το 2016, στην οποία επενδύουν.

Οχι και τόσο παραδόξως, ανάλογες σκέψεις διακινούνται εσχάτως και μεταξύ οικονομικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ: η ενδεχόμενη κυβέρνηση Τσίπρα θα αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια στις εκ του σύνεγγυς διαβουλεύσεις με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με τον σημερινό διοικητή στη θέση του.

Παιχνίδια της μοίρας. Στην αρχή της πρώτης θητείας του ο κεντρικός τραπεζίτης προσπάθησε να αποτρέψει τη δημοσιονομική κατάρρευση, αλλά ο Καραμανλής άργησε και ο Παπανδρέου αδιαφόρησε – και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την άφιξη της τρόικας. Στο τέλος της προσπαθεί να μείνουν οι εγχώριες τράπεζες πόρτα εξόδου από τη κρίση ώστε να ανοίξει το δρόμος για την αναχώρηση της τρόικας. Αν στην πρώτη περίπτωση ο τεχνοκρατικός ρεαλισμός του είχε στοιχεία πολιτικής αντίληψης, στη δεύτερη λειτουργεί όπως έλεγε ο ιστορικός ηγέτης των Ισραηλινών Μπεν Γκουριόν: «Για να είσαι ρεαλιστής, πρέπει να πιστεύεις στα θαύματα».