[Διαστάσεις] Ο πήχης είναι ψηλά

Ο Σταύρος Θεοδωράκης, θα το πω από την αρχή, είναι φίλος από τα παλιά, από τότε που αγωνιζόταν, μόνος του σχεδόν, για τα δικαιώματα των Τσιγγάνων και άλλων μειονοτήτων. Σε προσωπικό επίπεδο, είναι ντόμπρος, χαλαρός και ξέρει να ακούει. Ως δημοσιογράφος, γράφει (έγραφε;) γοητευτικά κείμενα και στις συνεντεύξεις του έχει (είχε;) το ταλέντο να κάνει τον άλλο να αισθάνεται άνετα – εξού και είναι τόσο αγαπητός και δημοφιλής. Είναι αλήθεια ότι παρασύρεται συχνά από την αλαζονεία του, αλλά τουλάχιστον το αναγνωρίζει.

Στο εξής όμως, και ως αποτέλεσμα της δικής του επιλογής, θα πρέπει να κρίνουμε τον Θεοδωράκη ως πολιτικό. Πρώτη συνέπεια: το «Σταύρος» κομμένο. Ο «Ανδρέας» ήταν μια προσφώνηση που κατακτήθηκε στην πράξη, ενώ το «Γιωργάκης» δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα κολακευτικός χαρακτηρισμός. Δεύτερη συνέπεια: η κριτική θα είναι αυστηρή. Δεν μιλάμε πια για ένα άρθρο ή μια εκπομπή αλλά για το μέλλον της χώρας. Παρακολουθώντας λοιπόν (όχι από κοντά) τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου, δεν μπόρεσα να αποφύγω δύο συγκρίσεις. Με τον Ματέο Ρέντσι: η δήλωση του ΣΘ ότι «αν δεν πάμε καλά εγώ θα φταίω. Η αποτυχία θα είναι δική μου, η επιτυχία όλων» αποτελεί αντιγραφή της πρώτης δήλωσης που έκανε πρόσφατα ο ιταλός πρωθυπουργός. Δεν είναι κακή, απλώς θυμίζει λίγο προπονητή ποδοσφαιρικής ομάδας. Και με τον Μπέπε Γκρίλο: η απαξιωτική αναφορά στους πολιτικούς («Εχουν τις μεγαλύτερες ευθύνες. Τώρα αυτοί που μας οδήγησαν στα αδιέξοδα, λένε ότι αυτοί θα μας σώσουν») παραπέμπει ευθέως στον ιδρυτή του Κινήματος των Πέντε Αστέρων. Κι εκείνος καλά είχε ξεκινήσει και κατέληξε να διαγράφει όποιον διαφωνεί μαζί του.

Η ομάδα που «στηρίζει ή συμβουλεύει» Το Ποτάμι αποτελείται από πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Κάποιος όμως θα έπρεπε να συμβουλέψει τον αρχηγό πως όταν ετοιμαζόμαστε να λάβουμε μέρος στις ευρωεκλογές, πρέπει να μιλάμε πρωτίστως για την Ευρώπη. Πρέπει να έχουμε άποψη για την Ευρώπη και όχι να χαϊδεύουμε αυτιά λέγοντας ότι «οι Ευρωπαίοι είναι σύμμαχοί μας επειδή μας έχουν υποστηρίξει στα εθνικά θέματα». Πρέπει να γνωρίζουμε πώς λειτουργεί το Ευρωκοινοβούλιο και όχι να λέμε ότι θα χρειαστούμε τρεις μήνες για να αποφασίσουμε σε ποια ομάδα θα ενταχθούμε. Πρέπει να έχουμε εξασφαλίσει τη συνεργασία ανθρώπων που γνωρίζουν την Ευρώπη και είναι έτοιμοι να κάνουν θυσίες για την Ευρώπη. Το επιχείρημα «σιγά, εδώ στείλαμε στην Ευρώπη τον Παπουτσή» δεν πείθει. Εχουμε στείλει και κάποιον Παπαγιαννάκη. Και κάποια Δαμανάκη. Ο πήχης είναι ψηλά.  

Τα δύο τελευταία πρόσωπα οδηγούν μοιραία σε μια τελευταία παρατήρηση. Ο ΣΘ αυτοπροσδιορίστηκε χθες αριστερός, διευκρινίζοντας όμως ότι δεν θέλει αυτή τη στιγμή να προσδιοριστεί πολιτικά (;). «Ας λύσουμε τα προβλήματά μας», είπε, «και μετά αν θέλουμε να βάψουμε τους δρόμους κόκκινους ή μπλε βλέπουμε». Πρόκειται για ένα χρήσιμο κλισέ όταν θέλεις να αλιεύσεις ψήφους από παντού. Αλλά παραμένει κλισέ.