[Αιχμές] Μην ξεχνάμε τα «Οσκαρ»

Στο απολαυστικό ιστορικό θρίλερ «Αργκο», ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής Μπεν Αφλεκ υποδύεται έναν πράκτορα της CIA ο οποίος με πρόσχημα τα γυρίσματα μιας ταινίας στο Ιράν κατάφερε το 1979 να φυγαδεύσει από την Τεχεράνη του Χομεϊνί έξι αμερικανούς διπλωμάτες.

Αν γυρίζαμε ένα τέτοιο φιλμ α λα ελληνικά, το σενάριο θα είχε κάποιους Βορειοηπειρώτες να πιέζονται αφόρητα από την αλβανική κυβέρνηση για να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους τη δεκαετία του ’90 και να επιστρέψουν κακήν κακώς στην Ελλάδα.              

Η Αθήνα – σύμφωνα με το σενάριο – θα διαμαρτυρόταν και θα απειλούσε  με αντίποινα, θα έφερνε το θέμα στον ΟΗΕ, στην ΕΕ και τα άλλα διεθνή φόρα, συγχρόνως όμως θα έβρισκε τρόπους για να στηρίξει τους ομογενείς να μην   εγκαταλείψουν τα σπίτια τους: μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) με αντικείμενο την αναστήλωση των χριστιανικών εκκλησιών στην Αλβανία ή την προστασία μιας σπάνιας σαύρας η οποία ζει στην περιοχή θα ήταν αναμφίβολα ένα πολύ αποτελεσματικό όχημα για την υλική και ηθική στήριξη των ηρώων της ταινίας. Θα ήταν δύσκολο όμως να πάρει Οσκαρ όπως το «Αργκο».

Είναι εμφανές, όπως έδειξαν πρόσφατες αποκαλύψεις, ότι το ελληνικό κράτος μεταχειρίστηκε με απόλυτη έλλειψη σεβασμού προς το δημόσιο χρήμα τέτοια σημαντικά οχήματα εξωτερικής πολιτικής. Σε μια εποχή που η Ελλάδα δανειζόταν με γερμανικά επιτόκια και ο κάθε υπουργός μοίραζε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μυστικών κονδυλίων σε συλλόγους, σωματεία και οργανώσεις της περιφέρειάς του, ακόμη και για ψηφοθηρικούς λόγους, είναι επόμενο το υπουργείο Εξωτερικών να έκανε τα ίδια με χιλιάδες ΜΚΟ.

 Ωστόσο θα ήταν έγκλημα να βλέπουμε το δάχτυλο όταν αυτό μας δείχνει το φεγγάρι. Το ότι τα λεφτά του ελληνικού λαού δαπανήθηκαν αλόγιστα – ακόμη και για τον εύκολο πλουτισμό επιτηδείων – δεν σημαίνει ότι όλες οι ΜΚΟ θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μηχανές σπατάλης δημοσίου χρήματος από κάποιον «ημέτερο» απατεώνα.

Αντίθετα θα πρέπει το ελληνικό κράτος να βάλει μηχανισμούς ελέγχου που θα διαχωρίζουν την ήρα από το στάρι και θα επιτρέπουν στην Action Aid, τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, τη WWF και τη Greenpeace να κάνουν τη δουλειά τους – τα «Αργκο» τους.