[Προεκτάσεις] Προβλέψεις

^«Θέλετε και άλλα καλά νέα;». Ατάκα του Αντώνη Σαμαρά από τη συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» – σαν υποσημείωση ότι από καλά νέα η κυβέρνηση έχει να φάνε και οι κότες. Στην πραγματικότητα πρόκειται για παιχνίδι με τις λέξεις, με τις έννοιες και τον χρόνο. Ιδού μερικά παραδείγματα:

Οι άμεσες προοπτικές για εφέτος είναι «ανάκαμψη, μειωμένο κόστος δανεισμού, αυξημένη ρευστότητα, ταχύτερη μείωση της ανεργίας…» είπε ο Πρωθυπουργός. Αλλά για να υπάρξει «ταχύτερη μείωση της ανεργίας» έπρεπε ήδη να υπάρχει κάποια μείωση. Και τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν λίγα 24ωρα πριν από τη συνέντευξη δείχνουν αύξηση.

Είπε επίσης ότι «υπήρξε ο κίνδυνος εξαιτίας της κρίσης να μην έχουν καμία επαφή με την αγορά εργασίας για χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες νέοι», για να καταλήξει ότι «αυτόν τον κίνδυνο τον αποτρέπουμε τώρα». Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρξε απλώς κίνδυνος: έχασαν ήδη την επαφή με την αγορά εργασίας οι νέοι. Και εξακολουθούν να την έχουν χαμένη. Συνεπώς, με ποιον τρόπο «αποτρέπει» τον κίνδυνο η κυβέρνηση, όταν μόνο ένας στους τρεις έχει δουλειά;

Αλλά η πιο εντυπωσιακή πρωθυπουργική πρόβλεψη είναι ότι «έως το 2020 θα έχουμε ξεπεράσει το βιοτικό επίπεδο που είχαμε πριν από την κρίση». Ευγενής στόχος, ωστόσο δεν προκύπτει από πουθενά η επίτευξή του. Αντιθέτως, οι πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι το 2020 η Ελλάδα θα έχει χρέος πάνω από το 120% του ΑΕΠ της – ενώ ο ΟΟΣΑ και άλλοι λένε ότι και αυτό είναι όνειρο θερινής νυκτός. Επίσης ο έγκυρος καθηγητής Σάββας Ρομπόλης από τη ΓΣΣΕ αναφέρει ότι από το 2016 τα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα μπορούν να πληρώνουν συντάξεις και ότι η επιστροφή της ανεργίας στα προ κρίσης επίπεδα θα πάρει τουλάχιστον δύο δεκαετίες.

Πώς θα προέλθει λοιπόν η επιστροφή στο παλιό βιοτικό επίπεδο; Ακόμη και η διαβεβαίωση για «επίσημο, μεγάλο και πρόωρο πρωτογενές πλεόνασμα», που επαναλαμβάνεται στη συνέντευξη, δεν προκύπτει, ως προς το «επίσημο» τουλάχιστον, προτού το πιστοποιήσει η Eurostat – το λέει άλλωστε η ίδια…

Ασφαλώς δικαιούται ο Πρωθυπουργός να λέει ότι χάρη στην κυβέρνησή του τα δύσκολα τελειώνουν. Αλλά κατά τον αμερικανό δημοσιογράφο Τζορτζ Ουίλ, «τα λόγια ενός πολιτικού δεν φανερώνουν την ιδέα που έχει για το θέμα του αλλά την ιδέα που έχει για το ακροατήριό του».