[Ιστορίες] «Επτά λόγοι για να πεθάνω»

Το 32ο Φεστιβάλ Φαζρ, το ιρανικό αντίστοιχο της τελετής των Οσκαρ, διεξήχθη την Τρίτη στην Τεχεράνη με κάθε επισημότητα -κόκκινα χαλιά, πλήθος φωτογράφων, λαμπεροί σταρ, ουρές από ανυπόμονους κινηματογραφόφιλους. Ηταν το πρώτο Φεστιβάλ του είδους μετά την εκλογή του «μετριοπαθούς» Χασάν Ροχανί στην προεδρία τον περασμένο Ιούνιο. Η ιρανική Κινηματογραφική Λέσχη, που είχε κλείσει επί Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, λειτούργησε εκ νέου τον Σεπτέμβριο. Και στο φετινό Φεστιβάλ έδωσαν το «παρών», για πρώτη φορά, κάποιες ταινίες με αναφορές στη ματωμένη επαύριο της νοθευμένης επανεκλογής του Αχμαντινετζάντ το 2009. Η δημόσια τηλεόραση επρόκειτο να μεταδώσει ζωντανά την τελετή. Και τη μετέδωσε – με κάποια διαλείμματα κατά την οποία η κάμερα επέστρεφε στο στούντιο. Οπως για παράδειγμα όταν ένας από τους βραβευθέντες, ο ντοκιμαντερίστας Μοζνταμπά Μιρταχμάσμπ, συνεργάτης του πολυβραβευμένου διεθνώς πλην όμως διωκόμενου στο Ιράν Τζαφάρ Παναχί, θέλησε να αποτίσει φόρο τιμής σε εκείνους «τους δημιουργούς που δεν βρίσκονται στην αίθουσα». Ή όταν ο παραγωγός Τζαμάλ Σαντατιάν εξέφρασε την ελπίδα του να «ζήσουμε τη μέρα εκείνη που θα μπορούμε να ανεχόμαστε όλα τα γούστα». Ή όταν ο Μοχσέν Νταρσανί αφιέρωσε το βραβείο του καλύτερου καλλιτεχνικού μακιγιάζ που παρέλαβε στον σκηνοθέτη της απαγορευμένης ιρανικής ταινίας «Θαυμαστά σκουπίδια». Σε όλα αυτά και άλλα σαν αυτά τα «διαλείμματα», οι ιρανοί τηλεθεατές έβλεπαν απορημένοι το στούντιο της δημόσιας τηλεόρασης.

Αλλά, από την άλλη πλευρά, αυτά είναι πταίσματα. Τέλη Ιανουαρίου, η Τεχεράνη προχώρησε στην 40ή εκτέλεση της χρονιάς. Το όνομα του ποιητή και ακτιβιστή που απαγχονίστηκε, άγνωστο σε ποια φυλακή, για να ταφεί στη συνέχεια άγνωστο πού, ήταν Χασέμ Σααμπανί. Ανήκε στην αραβόφωνη μειονότητα του Ιράν. Τους λόγους της θανάτωσής του, τους εξήγησε ο ίδιος σε ένα από τα τελευταία ποιήματά του: «Επτά λόγοι για να πεθάνω».