[Προεκτάσεις] Παραμύθι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ας πούμε ένα παραμύθι. Λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια. Τα κουτσοβόλευε, αλλά της έλειπαν πολλά. Κάποια στιγμή όμως γνωρίστηκε με κάτι πλούσιους που διαπίστωσαν τις ελλείψεις της και άρχισαν να την ενισχύουν για να τις καλύψει.
Ετσι άρχισαν τα εμβάσματα, για να δημιουργήσει προϋποθέσεις καλύτερης ζωής. Να σπουδάσουν τα παιδιά, να βρουν οι γονείς σταθερή δουλειά με καλό μεροκάματο, να χτίσουν σπίτι και να οργανωθούν γενικότερα. Δηλαδή να αποκτήσουν βάσεις που θα άλλαζαν τη ζωή τους και θα τους επέτρεπαν να συναναστρέφονται τους πλούσιους.
Αλλά τα μυαλά της οικογένειας πήραν αέρα από τα εύκολα λεφτά. Και αντί να χρησιμοποιήσει τα εμβάσματα για να εξασφαλίσει όσα θα της έδιναν καλύτερο εισόδημα, τα έκανε απευθείας εισόδημα και τα μέλη της καλοπερνούσαν – τα περισσότερα τουλάχιστον. Και καθώς η φτώχεια θέλει καλοπέραση και τα εμβάσματα δεν έφθαναν, άρχισε να δανείζεται από γνωστούς και αγνώστους. Στους πλούσιους φίλους της έλεγε ότι μια χαρά τα βολεύει και να μην ανησυχούν.
Κάποτε όμως τα κόλπα τελείωσαν, οι δανειστές κουμπώθηκαν και η οικογένεια ζήτησε από τους φίλους της και δανεικά εκτός από τα εμβάσματα. Για να της δώσουν έστειλαν ελεγκτές για να επιβλέπουν τα έξοδά της και να την αναγκάσουν να κάνει και καμιά δουλειά ώστε να βρει έσοδα – μήπως και αρχίσει να πληρώνει τα παλιά χρέη που είχαν ξεπεράσει δύο φορές τα εισοδήματά της.
Αυτή η δουλειά κράτησε 3-4 χρόνια. Η οικογένεια για να φανεί εντάξει στους φίλους της περιόρισε το φαΐ της, έκανε και κάτι μερεμέτια και στον τέταρτο χρόνο ξεθάρρεψε. Αρχισε μάλιστα λέει στους λογιστές να ξεκουμπίζονται και στους χρηματοδότες ότι δεν έχει ανάγκη τα λεφτά τους. Τα δικά της φθάνουν και έχει και περίσσευμα στο ταμείο.
Είχε; Στην πιάτσα ήξεραν ότι δεν βγάζει μεροκάματο της προκοπής. Και ότι καθυστερούσε την εξόφληση προμηθευτών, δεν τακτοποιούσε τους λογαριασμούς της, έκοβε το χαρτζιλίκι των παιδιών, πήρε και κάτι λεφτά από ένα λαχείο. Ωστόσο επέμενε ότι τα λογιστικά βιβλία της χρονιάς ήταν εντάξει και έφτιαχνε πλέον και κομπόδεμα.
Οπως ήταν φυσικό όλοι έτριβαν τα μάτια τους. Αλλοι για το κατόρθωμα αυτής της άστατης οικογένειας. Και άλλοι γιατί σκέφτονταν κάτι που έλεγε ένας αμερικανός συγγραφέας: «Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να είσαι τυφλός: να βλέπεις κάτι που δεν υπάρχει».
Google news
