[Κιόσκι] Συναίνεση χωρίς διαπραγμάτευση

Μάλλον δεν ήταν στις προθέσεις του, αλλά με τις ενέργειές του ο Φρανσουά Ολάντ έγινε η αφορμή να αποκαλυφθούν δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι διατηρούσε κρυφή σχέση με μια ηθοποιό. Το δεύτερο – και πολύ πιο σημαντικό – είναι ότι η Γαλλία διαθέτει ένα Κίνημα του Τσαγιού εξίσου δυναμικό, φανατικό και εμπαθές με το Tea Party των Ηνωμένων Πολιτειών. Και αν για την πρώτη αποκάλυψη χρειάστηκαν μία νυχτερινή έξοδος με σκούτερ, ένας σωματοφύλακας με μια σακούλα κρουασάν και ένας παπαράτσι, για τη δεύτερη χρειάστηκαν δύο φιλελεύθεροι νόμοι και πολύμηνες διαδηλώσεις.

Ο «γάμος για όλους» και η υποτιθέμενη «θεωρία του φύλου» έβγαλαν από την κρυψώνα του το πιο συντηρητικό πρόσωπο της Γαλλίας. Η πατρίδα της ελευθεριότητας μοιάζει να μετατράπηκε σε μια φοβική κοινωνία, που νιώθει ότι απειλούνται τα ιερά και τα όσιά της. Ξαφνικά, σημειώνει ο ιστορικός Ρομάν Ιρέ στη Λιμπερασιόν, οι γαλλίδες μαμάδες φοβούνται ότι τα σχολεία κατελήφθησαν από ομοφυλόφιλους δασκάλους που θα διδάσκουν στα ξανθά αγγελούδια τους την τέχνη του αυνανισμού.

Είναι όμως τόσο ξαφνικά; Ασφαλώς όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Μπομπ Ντίλαν έπαιζε στην κιθάρα του το «Talkin’ John Birch Paranoid Blues» για να βγάλει τη γλώσσα στην παράνοια του κομμουνιστικού κινδύνου. Αν εκείνη την εποχή η μισή Αμερική διεκδικούσε τη σεξουαλική ελευθερία της και απομυθοποιούσε το αμερικανικό όνειρο, η άλλη μισή καλλιεργούσε τον συντηρητισμό της στα κουρεία και στα γήπεδα του μπέιζμπολ. Ο εχθρός τότε ήταν τα Ηνωμένα Εθνη και οι μακρυμάλληδες καθηγητές που ήθελαν να φυτέψουν στα παιδιά ανατρεπτικές ιδέες με πολιορκητικό κριό μια στρατιά από ψυχολόγους, σεξολόγους και διανοουμένους. Ο φόβος και το μίσος πέρασαν στην επόμενη γενιά – αυτή που σήμερα φοβάται και μισεί τον Μπαράκ Ομπάμα.

Ο σπόρος που ανθεί σήμερα στη Γαλλία έπεσε ενδεχομένως στα καθολικά σχολεία και φύτρωσε στα καφέ της γαλλικής περιφέρειας. Το μήνυμα στο κινητό που καλούσε τους γονείς να μη στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο μέχρις ότου ακυρωθεί το νομοσχέδιο για την οικογένεια, δεν είναι μόνο το πιο απτό παράδειγμα του τυφλού φανατισμού. Είναι και ένα τρομακτικό δείγμα του μένους που διακατέχει το γαλλικό Κίνημα του Τσαγιού, της ασυγκράτητης διάθεσής του να φτάσει στα άκρα.

Από την άποψη αυτή, η απόφαση του γάλλου προέδρου να αποσύρει το νομοσχέδιο για την οικογένεια είναι η λάθος απάντηση σε ένα μεγάλο πρόβλημα. Η συναινετική διάθεση ακυρώνεται χωρίς διαπραγμάτευση, την κάνει να μοιάζει με άτακτη υποχώρηση. Και στα μάτια των φανατικών, μετατρέπει μια μικρή νίκη σε έναν μεγαλειώδη θρίαμβο.