[Προεκτάσεις] Φούμαρα

Τα στελέχη της κυβέρνησης κατηγορούν συχνά τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα ότι με την υποψηφιότητά του για την προεδρία της Κομισιόν νταραβερίζεται με κόμματα και πολιτικούς της ευρωπαϊκής Αριστεράς που παίρνουν θέσεις εναντίον της Ελλάδας. Για να δούμε όμως με ποιους νταραβερίζεται ο ένας από τους κυβερνητικούς εταίρους.

Ο επικεφαλής του γερμανικού SPD Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας, είπε σε κομματική εκδήλωση ότι «η Ελλάδα μπήκε στην ευρωζώνη μόνο μέσω της παραποίησης όλων των στοιχείων». Αυτά, βεβαίως, μας τα είπαν κι άλλοι και θα μπορούσε να τα πάρει ο Ρήνος. Ο εν λόγω όμως το πήγε παραπέρα: θεωρεί την Ελλάδα «περίπτωση περισσότερο για την Παγκόσμια Τράπεζα, παρά για το ΔΝΤ, δεδομένου ότι σε αυτήν δεν υπάρχουν καθόλου κρατικές δομές». Με απλά λόγια, είπε ότι η Ελλάδα είναι τυπικά τριτοκοσμική χώρα.

Οι ισχυρισμοί είναι εξωφρενικοί – ανεξάρτητα από τα λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων, πριν και μετά την ένταξη. Η Ελλάδα μπήκε στην ΟΝΕ με τα στοιχεία της 31ης Δεκεμβρίου 1999 και, αν πρόκειται να το ξανασυζητήσουμε, ας το θέσει όποιος νομίζει. Αλλά επισήμως και για όλους. Οτι ο σύντροφος Γκάμπριελ, 15 χρόνια αργότερα, το συνδυάζει με τη μετακίνηση της χώρας στον Τρίτο Κόσμο είναι καινούργια θεωρία.

Δικαίωμά του, βεβαίως. Στη διεθνή πολιτική ο καθένας κοιτάζει το συμφέρον του – όπως το εννοεί ο ίδιος. Αυτά ήθελαν να ακούσουν οι ακροατές του Γερμανού, αυτά τους είπε. Αύριο μπορεί να εμφανιστεί στην Αθήνα και να μας γεμίζει αλογόμυγες για αλληλεγγύη και τα ρέστα. Αλλωστε το κάνει ήδη ο πολύς Σουλτς – παρών στη συγκεκριμένη εκδήλωση, χωρίς να αντιδράσει στους ισχυρισμούς του αρχηγού του.

Το πρόβλημα είναι ότι οι έλληνες πολιτικοί παίρνουν τοις μετρητοίς τους Γκάμπριελ. Και προκειμένου να μειώσουν τον αντίπαλό τους δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τις μπαρούφες που λέει ο ένας και ο άλλος πολιτικάντης, στη μία ή στην άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν.

Ας κάνουν και οι δικοί μας τη δική τους. Υπάρχουν ένα σωρό θέματα για να ανταλλάξουν κριτική και κατηγορίες μεταξύ τους. Δεν υπάρχει λόγος να καταφεύγουν – εκατέρωθεν – στη γνώμη παραγόντων σαν τον Γκάμπριελ, για τον οποίο ο ιρλανδός ποιητής Γουίλιαμ Γέιτς θα έλεγε: «Μπορώ να βρω πολλές δικαιολογίες γι’ αυτόν, αλλά καμία για όσους τον συμπαθούν».