[Αγιογραφίες] Καδράκια

ΤΡΕΧΕΙ κάτι με τον ΣΥΡΙΖΑ και το χρέος;

ΟΙ χθεσινές δηλώσεις του Γιώργου Σταθάκη στο ραδιόφωνο ερέθισαν όσους προσπαθούν να κατανοήσουν τις πραγματικές θέσεις και προθέσεις της Κουμουνδούρου, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας συνεντεύξεις και τοποθετήσεις με την προσήλωση που εξετάζουν οι μάντεις τα φύλλα τσαγιού. Μην έχετε αυταπάτες: ενδιαφερόμενοι είναι αυτοί που «παίζουν Ελλάδα» αυτή την περίοδο. Αυτοί θέλουν να ξέρουν τι θα συμβεί με τα ομόλογα και τις μετοχές σε περίπτωση εκλογών.

ΠΡΙΝ όμως αναλύσουμε τα κοντινά ας κοιτάξουμε λίγο μακριά. Ενίοτε τα πράγματα φαίνονται πιο καθαρά από απόσταση. Πάμε, λοιπόν, στη Γαλλία. Μόνο εμείς δίνουμε τόσο μεγάλη προσοχή στο τατουάζ της Ζιλί Γκαγέ και δεν έχουμε αντιληφθεί ότι η πραγματική στροφή του Ολάντ δεν είναι στα προσωπικά του αλλά στην οικονομική του πολιτική. Αρχής γενομένης από τα Χριστούγεννα, ο γάλλος πρόεδρος έχει αλλάξει γραμμή τείνοντας χείρα στις επιχειρήσεις. Κάνει δηλαδή ό,τι έκανε και ο Σοσιαλδημοκράτης Σρέντερ στη Γερμανία – διόρθωση προς τα δεξιά. Θα έλεγε κανείς ότι το Παρίσι αδειάζει τον Νότο, αν η Ισπανία δεν πήγαινε τόσο καλά και οι Γάλλοι δεν φοβούνταν ότι θα τους έχει περάσει ώς το τέλος του χρόνου. Ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ολάντ δείχνει ρεαλισμό. Εξελέγη με τη βροντερή δέσμευση ότι θα αναδιαπραγματευθεί με το Βερολίνο το Σύμφωνο Λιτότητας που βαραίνει την ευρωζώνη. Ηδη από τις αρχές του καλοκαιριού του 2012 είχε αποφασίσει να μην το κάνει.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στα καθ’ ημάς. Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με το χρέος;  Αφήνοντας κατά μέρος τούμπες τύπου Ολάντ, η ερώτηση μπορεί να απαντηθεί με μια άλλη ερώτηση: Τι μας ενδιαφέρει; Το πολιτικό χρονοδιάγραμμα έχει ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές, αλλά δεν έχει βουλευτικές φέτος – άρα ας λένε ό,τι θέλουν. Ακόμη περισσότερο: με κλειδωμένο το πρωτογενές πλεόνασμα είναι η τρέχουσα κυβέρνηση που θα διαπραγματευθεί την προαναγγελθείσα ρύθμιση του υπολειπόμενου χρέους, δηλαδή των κρατικών δανείων, γιατί αυτά έχουν μείνει επί της ουσίας. Ονομαστικό κούρεμα δεν θα είναι – θα είναι κάποια μορφή χρονικής επιμήκυνσης ή μείωσης των επιτοκίων ώστε να είναι το χρέος βιώσιμο και να μην πλακώνει την ανάπτυξη. Οπως εξήγησε χθες ο Σταθάκης, χρειαζόμαστε 9 δισ. ευρώ τον χρόνο για την εξυπηρέτησή του. Αυτά πρέπει να έρχονται από πρωτογενές πλεόνασμα και ιδιωτικοποιήσεις – κοινώς, δεν βγαίνουν. Αρα κάτι πρέπει να γίνει.

ΑΝ αυτό το κάτι το κάνει η κυβέρνηση, τότε τι μας νοιάζει τι λέει ο Σταθάκης ή ο Δραγασάκης – ή ο Λαφαζάνης – για το χρέος; Δεν νοιάζει εμάς αλλά αυτούς, γιατί έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι η κατάρρευση της κυβέρνησης είναι θέμα εβδομάδων, ημερών ή ωρών, με τερματικό σημείο τις ευρωεκλογές. Πρέπει λοιπόν να είναι έτοιμοι. Φυσικά, ο ιδεασμός αυτός ταλαιπωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Οκτώβριο του 2012, όταν ζήτησε για πρώτη φορά εκλογές – νωρίς νωρίς δηλαδή. Μόνο που η κυβέρνηση – και μάλιστα χωρίς τη ΔΗΜΑΡ – είναι ακόμη στη θέση της. Τούτου δοθέντος, το πράγμα είναι όπως φαίνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ καδράρει τη θέση του. Θέλει να κοπεί το μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους. Πόσο δηλαδή; Οσο θέλει και το ΔΝΤ – καμιά 30αριά ή 40αριά τοις εκατό – που επιμένει για ονομαστικό κούρεμα στα μούτρα των Ευρωπαίων. Είναι το ίδιο ΔΝΤ που είναι και ο πιο ξινός εταίρος της τρόικας, ταλαιπωρώντας την κυβέρνηση στα δημοσιονομικά.

ΕΙΠΑΤΕ κάτι για ανίερες συμμαχίες στο παρασκήνιο;