Πώς μπόρεσε ο Φρανσουά Ολάντ να εμπλακεί σε ένα τέτοιο χάος; Πώς μπόρεσε να συμπεριφερθεί με τέτοια αμεριμνησία, τέτοια ελαφρότητα, τέτοια απερισκεψία; Είναι δυνατόν να μη μέτρησε το ρίσκο που έπαιρνε; Είναι δυνατόν να μη φαντάστηκε το ολέθριο σίριαλ στο οποίο έχει βυθιστεί πλέον, αφότου το περιοδικό «Closer» αποκάλυψε τη σχέση του με την ηθοποιό Ζιλί Γκαγέ; Είναι πραγματικά ακατανόητο. Ιδού ένας έμπειρος πολιτικός, ο οποίος πριν από έξι χρόνια καυτηρίασε τον «ναρκισσισμό» του προκατόχου του, Νικολά Σαρκοζί· του «προέδρου που μας κατέστησε όλους ηδονοβλεψίες της ιδιωτικής του ζωής», του διαζυγίου του με τη Σεσιλιά, δυο μήνες αργότερα της γνωριμίας του με την Κάρλα Μπρούνι.
Ιδού ένας υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας, ο οποίος τον Μάιο του 2012, κατά την κρίσιμη συζήτηση πριν από τον δεύτερο γύρο των εκλογών, επαναλάμβανε εκείνο το περίφημο «Εγώ ως πρόεδρος» (Moi president): «Εγώ ως πρόεδρος, θα εξασφαλίσω ότι η συμπεριφορά μου θα είναι κάθε στιγμή υποδειγματική». Και ιδού ο ίδιος σήμερα, παγιδευμένος από φωτογραφίες που τραβήχτηκαν εν αγνοία του και φιγουράρουν σε δημόσιους χώρους, αντικείμενο χλευασμού σε όλες τις ιστοσελίδες και τον διεθνή Τύπο και επιπλέον αντιμέτωπος με την κατάσταση σοκ στην οποία βρίσκεται η σύντροφός του Βαλερί Τριερβελέρ.
Ιδιωτική υπόθεση; Αυτό είναι το νόημα της ανακοίνωσής του την περασμένη Παρασκευή, με την οποία καταδίκασε έντονα «τις παραβιάσεις του σεβασμού της ιδιωτικής ζωής στην οποία έχει δικαίωμα ως πολίτης». Πράγματι, σε αντίθεση με τον Σαρκοζί ο οποίος χρησιμοποίησε το ίδιο περιοδικό για να γνωστοποιήσει το ειδύλλιό του με την Μπρούνι, ο Ολάντ δεν αναζήτησε με κανέναν τρόπο αυτήν τη δημοσιότητα. Κάθε άλλο.
Υπέπεσε ωστόσο σε τρία λάθη. Το πρώτο ήταν ότι αγνόησε πως ο πρόεδρος δεν έχει ελεύθερη προσωπική ζωή. Το αξίωμά του κλειδώνει την ελευθερία του, περιορίζει τις κινήσεις του, εκθέτει τη σύζυγό του ή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τη σύντροφό του και θέτει διαρκώς το ζεύγος ενώπιον των Γάλλων, αλλά και της διεθνούς σκηνής. Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για ηθικό ζήτημα, αλλά κατά κάποιον τρόπο για επαγγελματική υποχρέωση. Και εγγύηση ότι τίποτα δεν τον αποσπά από τις υποθέσεις της Γαλλίας.
Το δεύτερο λάθος του είναι να πιστεύει πως βρίσκεται ακόμη στην εποχή του Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν ή του Φρανσουά Μιτεράν, να φαντάζεται ότι θα μπορούσε όπως εκείνοι να επιχειρεί αποδράσεις ή παράλληλες ζωές προστατευμένος από το ανώτατο αξίωμα και τη σιωπή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Αυτό σημαίνει ότι υποτίμησε δυο προφανείς αλλαγές: το τέλος του ιερού χαρακτήρα του πρόεδρου - στο οποίο ο ίδιος πρόσθεσε το λιθαράκι του διεκδικώντας τον τίτλο του «Μεσιέ Νορμάλ» - και τη δικτατορία της διαφάνειας που επιβάλλεται από το Ιντερνετ και την υπερέκθεση στα μέσα ενημέρωσης. Είναι δύσκολο για παράδειγμα να φανταστούμε ότι ο Φρανσουά Μιτεράν θα μπορούσε σήμερα να κρύψει επί 13 χρόνια τη δεύτερη οικογένειά του. Εκείνη η εποχή έχει παρέλθει.
Τέλος, ο ηγέτης του κράτους διέπραξε ένα πολύ σοβαρό πολιτικό σφάλμα. Το 2013 έκλεισε με την κατάρρευση της δημόσιας εικόνας του και μια επίμονη αμφιβολία για την εξουσία του, καθώς και για την αποτελεσματικότητα της πολιτικής που ακολουθεί για να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Στην αυγή μιας κρίσιμης χρονιάς με τρία εκλογικά ραντεβού (δημοτικές εκλογές, ευρωεκλογές και εκλογές για τη Γερουσία) και με οικονομικές προοπτικές ελάχιστα ενθαρρυντικές, εμφανιζόταν αποφασισμένος να πάρει το πάνω χέρι. Αντί γι' αυτό, έδωσε άλλη μια ευκαιρία στους Γάλλους να αναρωτηθούν για την απρόβλεπτη προσωπικότητά του.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από