Το προπατορικό αμάρτημα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τι θα είχε συμβεί αν το ΚΚΕ – και κατ’ επέκταση το ΕΑΜ – δεν είχε αποφασίσει αποχή από τις εκλογές του Μαρτίου του 1946; Προφανώς δεν θα το μάθουμε ποτέ – ως γνωστόν, η Ιστορία δεν γράφεται με τα «αν». Γράφεται με τις γκάφες…
Τι θα είχε συμβεί αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε αποφασίσει αποχή από τις εκδηλώσεις για την ελληνική προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου; Προφανώς δεν θα το μάθουμε ποτέ – αλλά αυτή η Ιστορία δεν έχει γραφεί ακόμα. Οπότε, μπορούμε να κάνουμε κάποιες υποθέσεις – δεν μπορούμε;
Σίγουρα θα ήταν ΤΟ πρόσωπο – πώς λέμε Ο άντρας; – στο Μέγαρο Μουσικής: το κόμμα του είναι πρώτο στις δημοσκοπήσεις, ο ίδιος είναι υποψήφιος για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – έστω και χωρίς ελπίδες εκλογής. Σε ποιον θα έριχναν κλεφτές ματιές οι επίτροποι; Στον κ. Σαμαρά, που τον βλέπουν κάθε τρεις και λίγο;
Οχι, βέβαια – με τον Αλέξη Τσίπρα θα ασχολούνταν οι πάντες. Αλλά εκείνος επέλεξε – τηρουμένων των αναλογιών, μην τρελαθούμε κιόλας – τη «γραμμή Ζαχαριάδη»: αποχή κι άγιος ο Θεός…
Ομως έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι η αποχή κάνει καλό μόνον όταν αφορά το κόκκινο κρέας, το τσιγάρο, άντε και το ουίσκι. Να, για παράδειγμα, τον Ζαχαριάδη δεν τον βοήθησε η αποχή – εκ του αποτελέσματος, πάντα…
Θα βοηθήσει άραγε η αποχή τον κ. Τσίπρα; Αν θεωρήσουμε ότι τα κοινωνικά στρώματα στα οποία προσβλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ για να πάρει καθαρό προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις γυρεύουν κάποιον που θα δείξει στους Ευρωπαίους ότι δεν τους έχουμε ανάγκη, τότε ναι – θα τον βοηθήσει.
Αλλά αυτό είναι το ζητούμενο της πλειοψηφίας; Κάποιος που να κρατάει μούτρα στους δανειστές; Ή μήπως κάποιος που θα μπορέσει να πείσει για την ανάγκη να αλλάξει η πολιτική για την Ελλάδα; Αλλά με την αποχή δεν πείθεται κανείς – ούτε οι δανειστές ούτε η πλειοψηφία…
Google news
