[Ανάλυση] Εκατό ημέρες αγωνίας

«Προφανώς στην Ελλάδα υπάρχει αργία Χριστουγέννων και για τους φυλακισμένους», σχολιάζει ειρωνικά σε SMS ξένος διπλωμάτης στην Αθήνα με αφορμή την «απόδραση» του Χριστόδουλου Ξηρού. Για να προσθέσει σε ακόμη πιο σαρκαστικό τόνο: «Αναρωτιέμαι αν ο Ακης θα ζητήσει άδεια από τη φυλακή».

Ομολογουμένως, η εξαφάνιση του πρεσβύτερου εκ των αδελφών Ξηρών της 17Ν ήρθε στο χειρότερο δυνατό σημείο για την κυβέρνηση. Μετά τις σφαίρες κατά της γερμανικής πρεσβείας στο Χαλάνδρι και πριν από το επίσημο ξεκίνημα της ελληνικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ηρθε επίσης για να υπενθυμίσει τους χειρότερους φόβους για πρόβλημα συνοχής στο κράτος. Διότι προκαλεί ομολογουμένως κάποια ερωτηματικά ένα δικαστικό σώμα που προφυλακίζει αβέρτα υπόδικους λευκού κολάρου για οικονομικά εγκλήματα ενώ χορηγεί άδειες, αρκούμενο σε τυπικές μόνο προϋποθέσεις, σε κατάδικους για τρομοκρατικά χτυπήματα και μάλιστα δολοφονίες. Συμβαίνουν αυτά – όχι όμως σε κράτη-μέλη της ΕΕ αλλά σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Οπως και να το κάνουμε, η εξάρθρωση της 17Ν είχε επισφραγίσει τη διεθνή αποκατάσταση της εικόνας της Ελλάδας. Συνέβη το 2002, δύο χρόνια μετά την είσοδο στην ΟΝΕ και δύο επίσης χρόνια πριν από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Πραγματοποιήθηκε συντεταγμένα, ενώ οι δίκες έγιναν το 2003 – μάλιστα τις ποινές των μελών της οργάνωσης επικύρωσε στο Εφετείο η σημερινή Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη. Τώρα η εκδρομή Ξηρού έξω από της φυλακής τα σίδερα επικυρώνει αυτό που λένε και τα οικονομικά μεγέθη – επιτόκια, χρηματιστήριο και άλλα. Επιστρέφουμε στη δεκαετία του ’90 και πιο πίσω. Η χώρα κυλάει στο παρελθόν και, σύμφωνα με τους πιο ανήσυχους, στο χάος.

Υπερβολές; Ενδεχομένως. Κανονικά το 2014, μετά την πολιτική σταθεροποίηση, είναι έτος ανάκαμψης – το 0+1 κατά το διάγγελμα Σαμαρά. Αν όμως η πολιτική ηγεσία δεν εμφανίζει συμπτώματα αμλετικής αναποφασιστικότητας, κάτι φαίνεται να είναι σάπιο στο εγχώριο βασίλειο. Ή, με λιγότερο δραματικούς όρους, επιβεβαιώνεται η εκτίμηση ότι η κρίση θα ήταν τεστ αντοχής για τη χώρα – όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τους θεσμούς. Αν η ψήφιση του Μνημονίου τον Μάιο του 2010 σημαδεύτηκε από απόπειρα άλωσης της Βουλής, αν οι εκλογές του ’12 έβαλαν στο παιχνίδι νεοφασιστικό κόμμα – ε, αυτές τις γιορτές παρακολουθούμε ένα σχολικό reunion της εγχώριας τρομοκρατίας. Πρόκειται για φαινόμενο διαφορετικό από τις μολότοφ, τα σπασίματα και τις συγκρούσεις με τα ΜΑΤ που είδαμε στις διαδηλώσεις της περιόδου 2010-2012, με τα κλισέ των φωτορεπόρτερ να δημοσιεύονται στις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου. Η τρομοκρατία έχει στοχευμένη βία, μεθοδεύσεις και συλλογιστικές. Οι δράστες θεωρούν ότι συμμετέχουν στο πολιτικό παίγνιο – έστω και με αίμα.

Τα δεδομένα αλλάζουν λοιπόν. Η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα. Πολλοί συσχέτισαν την εξαφάνιση Ξηρού με τη σύλληψη Σακκά για να ισορροπήσουν κάπως οι εντυπώσεις. Είχαμε επίσης ένταση πολιτικής δράσης στα δύο τετράγωνα επί της οδού Ηρώδου του Αττικού όπου βρίσκονται το Μέγαρο Μαξίμου και το Προεδρικό Μέγαρο, με συναντήσεις στον άξονα Παπούλια, Σαμαρά, Δένδια και Αθανασίου. Το θέμα, πάντως, δεν είναι αν σε εκατό ημέρες θα έχουμε φυλακές (που θα τις έχουμε βαφτίσει) «υψίστης ασφάλειας» αλλά αν θα έχουμε ζήσει ολική επαναφορά του τρομοκρατικού σκηνικού της Μεταπολίτευσης με αιματηρό χτύπημα. Είναι κάτι που έμπειροι παρατηρητές το προβλέπουν, το φοβούνται και το απεύχονται εδώ και καιρό.