Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας

Η ελληνική προεδρία στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ήρθε κατά διαβολική σύμπτωση λίγους μήνες πριν από τις ευρωεκλογές: θα είναι η εκδίκηση των καταπιεσμένων από τη λιτότητα; Ή η επισημοποίηση της κυριαρχίας της γερμανικής πολιτικής;

Το «ευρωπαϊκό όνειρο» της δεκαετίας του ’80 και του ’90 – με τις πολιτικές τής σύγκλισης, οικονομικής και κοινωνικής, να κυριαρχούν – έχει μετατοπιστεί: τώρα πρυτανεύει η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας, ό,τι κι αν σημαίνει αυτή. Για ορισμένους στις Βρυξέλλες, οι ευρωπαϊκές οικονομίες οφείλουν να ανταγωνιστούν ακόμα και τα κινεζικά μεροκάματα…

Ολες οι οικονομίες; Οχι βέβαια – μόνο εκείνες που δεν είναι ανταγωνιστικές. Εν ολίγοις, η Γερμανία εξαιρείται από τα αποδυτήρια. Αλλωστε, οι Γερμανοί ήταν οι μόνοι που είχαν την πρόνοια να συνδυάσουν την είσοδο στην ευρωζώνη με τα μέτρα λιτότητας που είχε λάβει το SPD υπό τον Γκ.  Σρέντερ. Οταν εμείς αγοράζαμε τις Καγιέν με δανεικά, εκείνοι τις κατασκεύαζαν – και μάλιστα με παγωμένους μισθούς…

Οι τζίτζικες της ευρωζώνης καλούνται τώρα να πληρώσουν την παλιότερη απερισκεψία τους. Από τη σύγκλιση πάμε στην επισημοποίηση της απόκλισης. Οι τράπεζες που δάνειζαν τους τζίτζικες μπαίνουν στη β’ κατηγορία – μόλις γίνει πράξη η τραπεζική ένωση, δεν θα μπορούν να δανείζουν με «ευρωπαϊκά» επιτόκια, αλλά με πολύ μεγαλύτερα. Κι όποιος αντέξει. Αυτό μπορεί να ακούγεται δίκαιο, αλλά πάντως δεν συνιστά «ευρωπαϊκό όνειρο» – ειδικά αν δεν είσαι μέρμηγκας.

Και κάπου εκεί μπαίνει και ο παράγοντας «ευρωεκλογές»: δικαίωμα ψήφου έχουν και οι τζίτζικες και οι μέρμηγκες. Θα δεχτούν οι πρώτοι ότι είχαν δίκιο οι δεύτεροι; Ή θα κοιτάξουν να τους στείλουν το μήνυμα ότι η ευρωζώνη ανήκει στα μέλη της; Κι αν συμβεί αυτό, πόσο διαφορετική θα είναι στο άμεσο μέλλον η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή από την ελληνική πολιτική ζούγκλα που ξεπήδησε από τις εκλογές του Ιουνίου του ’12; Καλή χρονιά, που λέει ο λόγος…