[Ιστορίες] Ουδείς… άσφαλτος

Τέσσερα χρόνια τώρα, τέτοιες ημέρες, ο Ντέιβιντ Βίγκελ, πολιτικός συντάκτης του περιοδικού Σλέιτ, υποβάλλει τα γραπτά του των 12 προηγούμενων μηνών σε «λογιστικό έλεγχο»∙ κοιτάζοντας πίσω με την ταπεινότητα που (μπορεί να) προσφέρει ο χρόνος, παρουσιάζει λίστα με «Ολα τα λάθη μου αυτής της χρονιάς». Ο Ρος Ντάουτατ, ο νεότερος (34 ετών) τακτικός αρθρογράφος στην ιστορία των Νιου Γιορκ Τάιμς και θεωρούμενος ως η συντηρητική φωνή της αμερικανικής εφημερίδας, βρήκε την ιδέα καλή και είπε να την «κλέψει». Δύο ημέρες προτού μπει λοιπόν το 2014, δημοσίευσε τις «Εξομολογήσεις ενός αρθρογράφου».

Το πρώτο σφάλμα που ομολογεί είναι η εμπιστοσύνη που είχε εκφράσει, αρχές του 2013, προς τον Τζον Μπόινερ, τον ρεπουμπλικανό πρόεδρο της Βουλής. «Αμερικανό ήρωα», τον είχε χαρακτηρίσει, σχολιάζοντας πως οι πολίτες έπρεπε να νιώθουν ευγνώμονες που «ο πρόεδρος ο οποίος δεν επέτρεψε την τελευταία φορά στη δυσλειτουργία να παραγάγει καταστροφή, είναι εδώ για να δοκιμάσει ξανά» – μόνο που ο Μπόινερ επέτρεψε τον Οκτώβριο στους ακραίους του κόμματός του να επιβάλουν ένα shutdown, μια μερική διακοπή της κυβερνητικής λειτουργίας που κόστισε δισεκατομμύρια και γελοιοποίησε, τελικά, τους Ρεπουμπλικανούς.  

Το δεύτερο λάθος που αναγνωρίζει ο Ντάουτατ είναι ότι υποτίμησε τον Πάπα Φραγκίσκο – προβλέποντας πως το «υποβλητικό όνομα» και η «ταπεινή στάση» του δεν θα αρκούσαν για να διορθωθεί στα μάτια του κόσμου η εικόνα μιας Εκκλησίας ανεξίτηλα λερωμένης από τα σκάνδαλα της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Και το τρίτο, η δριμύτητα με την οποία είχε επιτεθεί στον Μπαράκ Ομπάμα για την απόφασή του να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου προτού αναλάβει στρατιωτική δράση εναντίον της Δαμασκού. Ο Ντάουτατ είχε προβλέψει ότι ο αμερικανός πρόεδρος θα έχανε στο Κογκρέσο, και αυτό θα ήταν το «τέλος του» ως αξιόπιστου παράγοντα στη διεθνή σκηνή. Η ψηφοφορία στο Κογκρέσο τελικά δεν έγινε, παρενέβη ο Πούτιν και ο σύρος δικτάτορας δέχθηκε τον αφοπλισμό του χημικού του οπλοστασίου βγάζοντας τον Ομπάμα από τη δύσκολη θέση. Αλλά σε κάθε περίπτωση, ο αμερικανός αρθρογράφος εκτιμά πως ο «καταστροφολογικός τόνος» του ήταν «αδικαιολόγητος και παρατραβηγμένος».

Δεν έχουν πολλή σημασία όμως οι λεπτομέρειες, η ιδέα είναι το θέμα. Και η ιδέα είναι ιδιαιτέρως ελκυστική. Καλή χρονιά, λοιπόν, με νέα, αναπόφευκτα, λάθη αλλά και περισσότερη αυτοκριτική – γιατί αυτήν την τελευταία τη λες και άγνωστη λέξη στην Ελλάδα.