Αν κάτι έχασε η ελληνική λογοτεχνία με την αποδημία, στα 83 της, της Νόρας Αναγνωστάκη, δεν ήταν η σύντροφος του «ποιητή της ήττας». Δεν υλοποίησε απλώς εκείνο που είχε γράψει ο Μανόλης Αναγνωστάκης: «Υπάρχει πάντα μια αναχώρηση». Η λογοτεχνία έχασε την κριτική της ματιά και κυρίως την κριτική της σκέψη πάνω στη λογοτεχνία, τη δοκιμιογράφο, τη μεταφράστρια (στα γαλλικά των Γιώργου Σεφέρη, Μίλτου Σαχτούρη, Ελένης Βακαλό), την αριστερή διανοούμενη «που είδε τον κόσμο σαν έργο τέχνης, με τελειωμένα κι αθάνατα φτερά». Η Μικρασιάτισσα Νόρα Αναγνωστάκη δεν αφιερώθηκε στα νομικά, που σπούδασε. Προτίμησε να δουλέψει στη Θεσσαλονίκη σε βιβλιοπωλείο και παράλληλα να δρα ως υπεύθυνη για την παρουσίαση κειμένων λογοτεχνίας και θεωρίας της λογοτεχνίας στο περιοδικό «Κριτική» καθώς και να συνεργάζεται με τα περιοδικά «Ενδοχώρα», «Νέα Πορεία» και «Χρονικό». Η κριτικός, που τιμήθηκε το 1996 με το Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου της, κηδεύεται αύριο στις 14.30 στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Σχόλια
