[Ιστορίες] Προφανές και σπάνιο

Κάπου στην πόλη της Ουάσιγκτον, υπάρχει ένα τέμενος με τη γοητευτική ονομασία Φως της Μεταρρύθμισης. Ιμάμης και «εκπαιδευτικός διευθυντής» είναι εδώ ο Νταάγιε Αμπντάλα – ο μοναδικός, κατά τα φαινόμενα, ανοικτά ομοφυλόφιλος ιμάμης στην αμερικανική ήπειρο. Στο τέμενος του Αμπντάλα, στη διάρκεια των προσευχών, γυναίκες και άνδρες γονατίζουν πλάι πλάι. Και ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να λάβουν την ευλογία του Αλλάχ. Ολοι είναι καλοδεχούμενοι εδώ. Κυρίως εκείνοι που το «παραδοσιακό», εντός πολλών εισαγωγικών, Ισλάμ, θεωρεί παρίες ή πιστούς δεύτερης και τρίτης κατηγορίας.  

Ο Αμπντάλα δεν μεγάλωσε μέσα στη μουσουλμανική θρησκεία. Γεννήθηκε το 1954 στο Ντιτρόιτ, από γονείς Βαπτιστές, το ένα από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας – εννέα, αν συνυπολογίσει κανείς την κόρη του πατέρα του από τον πρώτο του γάμο. Αλλά οι γονείς του δεν ήθελαν σώνει και καλά να γίνουν και τα παιδιά τους Βαπτιστές. Αντιθέτως, από μικρά ακόμα, τα ενθάρρυναν να μελετήσουν όλες τις θρησκείες, τον χριστιανισμό, τον εβραϊσμό, τον ινδουισμό…∙ συχνά μάλιστα τα συνόδευαν σε οίκους λατρείας άλλων δογμάτων. Και τα καλοκαίρια υπήρχε πάντα κάποιο ταξίδι στο πρόγραμμα, ώστε να γνωρίσουν τα παιδιά τον κόσμο.

Ο Αμπντάλα τελείωσε το σχολείο στα 15 του, γιατί πέραν των οικογενειακών ταξιδιών, είχε περάσει τα περισσότερα καλοκαίρια του παρακολουθώντας θερινά μαθήματα. Οι γονείς του θεωρούσαν πως άπαξ και ένα μέλος της οικογένειας τελείωνε το σχολείο, ήταν πια ενήλικος∙ στα 15 του, λοιπόν, ο Αμπντάλα τους είπε αυτό που ο ίδιος γνώριζε όπως λέει από όταν ήταν μικρό παιδάκι: πως είναι ομοφυλόφιλος. Το Ισλάμ το επέλεξε ως θρησκεία του πολλά χρόνια αργότερα, στα 33 του, ενόσω σπούδαζε στην Κίνα. Η μελέτη του μουσουλμανισμού τον οδήγησε στην Αίγυπτο, την Ιορδανία, τη Συρία… Επέστρεψε όμως στις ΗΠΑ, κλείνει φέτος 13 χρόνια ως ιμάμης στην Ουάσιγκτον. Και το πρώτο πράγμα που έκανε πριν από 13 χρόνια ως ιμάμης; Την τελετουργία της κηδείας ενός ομοφυλόφιλου μουσουλμάνου που είχε πεθάνει από AIDS και που κανείς άλλος ιμάμης δεν δεχόταν να αναλάβει.

Εννοείται πως ο Αμπντάλα δεν είναι ακριβώς αγαπητός στους υπόλοιπους «συναδέλφους» του. Αλλά μόνο ηγέτες όπως αυτός μπορούν να πάνε τις θρησκείες μπροστά. Οχι φυσικά επειδή είναι γκέι αλλά επειδή εκφέρει αποκλειστικά λόγο αγάπης, αυτό το τόσο προφανές και ταυτόχρονα τόσο σπάνιο.