[Προεκτάσεις] Επίλογος

Από τη σκοπιά της εγκληματολογίας, αν δεν υπάρχει πτώμα δεν υπάρχει και ένοχος. Από τη σκοπιά της πολιτικής, μπορεί να υπάρχουν αμέτρητα πώματα και κανένας ένοχος. Και από τη σκοπιά της Δικαιοσύνης, για να προκύψει, αν υπάρχει, ένοχος πρέπει να περάσουν δεκατέσσερα χρόνια. Κάπως έτσι η δίκη του Χρηματιστηρίου έληξε με την – προκλητική, κατά την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου – απαλλαγή όλων των κατηγορουμένων. Αυτό σημαίνει ότι σκάνδαλο δεν υπήρξε; Προφανώς όχι. Γιατί η πραγματική δίκη του Χρηματιστηρίου δεν έγινε πότε. Δηλαδή ποτέ δεν εξετάσθηκε σε βάθος τι ακριβώς συνέβη ώστε η καχεκτική ελληνική χρηματαγορά να ξεκινήσει από τις 800 μονάδες για να φθάσει ώς τις 7.000, όπως προέβλεπαν υπουργοί και επιτήδειοι. Η μία πλευρά της υπόθεσης είναι η φούσκα που διογκώθηκε μεθοδευμένα και κατέληξε στον «θάνατο του επενδυτάκου». Δηλαδή ένα καθημερινό παιχνίδι στο ταμπλό της Σοφοκλέους, από το οποίο δημιουργήθηκαν περιουσίες εις βάρος εκατοντάδων χιλιάδων αφελών που πίστευαν ότι θα πλουτίσουν σε λίγες εβδομάδες. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Εκείνων που εξέταζαν τους φακέλους των υποψηφίων για εισαγωγή στη Σοφοκλέους και διαβεβαίωναν ότι έχουν τις προϋποθέσεις να αντλήσουν κεφάλαια, ενώ στη συνέχεια δεν έκαναν έλεγχο για να εξετάσουν αν πράγματι τα επένδυσαν ή τα διοχέτευσαν στην τσέπη τους και στο εξωτερικό. Σε αυτούς δεν φθάσαμε ποτέ.

Αλλά μήπως φθάσαμε σε όσους υποχρέωναν τα ασφαλιστικά ταμεία να τοποθετήσουν τα λεφτά τους σε μετοχές και λοιπά «προϊόντα», σε όσους έβγαλαν απίστευτα κέρδη «νομίμως» και αφορολόγητα, σε όσους ξέπλυναν χρήμα, σε όσους διακινούσαν πληροφορίες που αποδεικνύονταν σε μια νύχτα χρυσοφόρες για τους μυημένους και σε όσους έστησαν εκατοντάδες «εταιρείες» διαχείρισης μετοχών και εξαπατούσαν τους πελάτες τους; Τώρα είναι μάλλον αργά για να γίνει αυτό. Ετσι, το Χρηματιστήριο ως σκάνδαλο περνάει στην Ιστορία. Μένει μόνο η διαπίστωση των ειδικών ότι υπήρξε η μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος που έγινε ποτέ, κάνοντας πλουσιότερους όσους πήραν τα λεφτά και φτωχότερους όσους έμειναν με τα «χαρτιά». Και η ανάμνηση βουλευτών και υπουργών της εποχής που μεταξύ έντεκα και μία το μεσημέρι, εγκατέλειπαν τα πάντα και έπαιρναν μέρος στο παιχνίδι «πούλα – πούλα». Αυτοί στη συνέχεια υποσχέθηκαν «άπλετο φως» στην υπόθεση. Και εμείς πλέον, όπως θα έλεγε ο συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου: «Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις υποσχέσεις τους, θα τις θυμόμαστε πάντοτε με νοσταλγία».