[Κιόσκι] Ομως μας φέρνει πιο κοντά

Το αεροδρόμιο του Κάσελ, μιας πόλης 200.000 κατοίκων στην Κεντρική Γερμανία, άνοιξε τον περασμένο Απρίλιο. Η κατασκευή της πίστας, του τερματικού σταθμού, του πύργου ελέγχου και διάφορων βοηθητικών υποδομών στοίχισε 270 εκατ. ευρώ. Συνολικά απασχολεί 140 υπαλλήλους.

Θα ήταν ένας ικανοποιητικός αριθμός εργαζομένων για την εύρυθμη λειτουργία του εάν δεν υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα: αυτούς τους έξι μήνες που λειτουργεί, ελάχιστα αεροσκάφη έχουν προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Κάσελ. Το τελευταίο μεγάλο αεροπλάνο που πάτησε τις ρόδες του στον αεροδιάδρομο ήταν της αεροπορικής εταιρείας Air Berlin και μετέφερε πρόσφυγες από τη Συρία. Από τότε, οι 140 εργαζόμενοι κοιτάζουν τον ουρανό και βλέπουν μόνο πουλιά.

Το έρημο αεροδρόμιο έχει γίνει στόχος επικρίσεων. Η μόνη που το υπερασπίζεται είναι η διευθύντριά του. Η Μαρία Αννα Μίλερ θέλει να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον, θέλει να πιστεύει ότι αυτό το αεροδρόμιο στη μέση του πουθενά θα μπορέσει κάποια στιγμή να γίνει ένας μικρός αλλά πολύτιμος κόμβος της εναέριας κυκλοφορίας. Οπως παραδέχεται, πάντως, στο περιοδικό Σπίγκελ, η φετινή χρονιά θα κλείσει με ζημιές 6,6 εκατ. ευρώ.

Δύσκολα θα συμμεριζόταν κάποιος την αισιοδοξία της κυρίας Μίλερ. Το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, που απέχει λίγα χιλιόμετρα από το Κάσελ, είναι από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Η ίδια η πόλη δεν έχει να προσφέρει και πολλά στους τουρίστες, πέρα από μια διεθνή έκθεση καλλιτεχνίας η οποία διοργανώνεται κάθε πέντε χρόνια και το ανάκτορο του Βιλεχμσχόε που κτίστηκε το 1786.  

Μα τότε γιατί έγινε αυτό το αεροδρόμιο; Η μόνη πιθανή εξήγηση είναι ότι έγινε για να αποδειχθεί ότι το χάσμα ανάμεσα στον τακτοποιημένο, ορθολογικό Βορρά και στον ακατάστατο, παράλογο Νότο δεν είναι τόσο μεγάλο. Το αεροδρόμιο του Κάσελ είναι αποτέλεσμα ενός θριάμβου της τοπικής κοινωνίας, προϊόν του ανιδιοτελούς αγώνα των τοπικών βουλευτών να γίνει στην πόλη του κρατιδίου της Εσσης μια επένδυση που θα έδινε δουλειά στους κατοίκους του και πρεστίζ στην περιοχή.

Με άλλα λόγια, η πατέντα είναι πανευρωπαϊκή: δεν είναι μόνο στην Ελλάδα όπου φτιάχτηκαν πανεπιστημιακές σχολές στις πιο απίθανες πόλεις. Είναι και στη Γερμανία όπου στη μέση του πουθενά κατασκευάζεται ένα αεροδρόμιο χωρίς κανέναν προφανή λόγο, πέρα από την αγωνία μερικών πολιτικών να δείξουν ότι παράγουν έργο στην περιφέρεια όπου εκλέγονται.

Το αεροδρόμιο του Κάσελ δεν έχει αεροπλάνα, αλλά μας φέρνει πιο κοντά. Εχει πέσει σε χειμερία νάρκη, αλλά μηδενίζει την ψυχολογική απόσταση ανάμεσα στον μύθο της προσήλωσης στο κοινό συμφέρον και στον μύθο της εξυπηρέτησης των μικροσυμφερόντων. Το αεροδρόμιο του Κάσελ βρίσκεται στη μέση του πουθενά. Αλλά η αλήθεια είναι μάλλον κάπου στη μέση.