[Αγιογραφίες] Τακτικισμοί

ΕΝΤΑΞΕΙ – ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Κρύβεται όμως και μάλιστα καλά μια καλή πολιτική ίντριγκα. Εχει αποδειχθεί αναρίθμητες φορές όχι μόνο στο εξωτερικό, αλλά και στην Ελλάδα.

Η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να απλώσει τραχανά με τους παπανδρεϊκούς είναι μια απόλυτα λογική κίνηση. Με καμία ρεαλιστική εκτίμηση δεν θα είναι ο Τσίπρας αυτοδύναμος – αν υποθέσουμε ότι θα έρθει πρώτος – στις επόμενες εκλογές. Πέραν της ΔΗΜΑΡ – που το τι θα κάνει θα εξαρτηθεί από το τι θα συμφέρει τον Κουβέλη εκείνη τη στιγμή – υπάρχει ως πιθανός παρτενέρ μόνο το ΠαΣοΚ. Με δεδομένη την οξύτητα αντιπαράθεσης με τον Βενιζέλο, η λύση είναι οι παπανδρεϊκοί. Ή μάλλον ένα παπανδρεϊκό κίνημα ανακατάληψης της ηγεσίας του ΠαΣοΚ την επομένη των εκλογών. Μετά το ΠαΣοΚ θα μπορούσε να στρίψει αριστερά.

ΠΟΝΗΡΑ όλα αυτά – αλλά δεν προαναγγέλλονται. Γίνονται. Προ δεκαπενθημέρου, ο ίδιος ο Τσίπρας, με άτσαλες διατυπώσεις, καλούσε τους βουλευτές του ΠαΣοΚ να το εγκαταλείψουν. Προχθές ο Γιάννης Δραγασάκης εμφανίστηκε ως παπανδρεϊκότερος του Παπανδρέου σε σχέση με το ευαίσθητο ζήτημα της «καταραμένης» ατάκας «υπάρχουν λεφτά». Πράγματι – ο Παπανδρέου εννοούσε τα ανείσπρακτα χρέη προς το Δημόσιο και τα αναξιοποίητα, ευρωπαϊκά και άλλα, κονδύλια. Αλλά η διατύπωση ήταν άτεχνη και δημαγωγικά παρεξηγήσιμη, ενώ ειπώθηκε σε εντελώς λάθος συγκυρία. Δύο-τρεις μήνες αργότερα άρχιζαν οι περικοπές στην είσοδο του τούνελ της λιτότητας.

ΟΤΙ ο Παπανδρέου κινείται και μιλάει με δικούς του και άλλους, είναι γνωστό. Πόσο εφικτό όμως είναι να δοθεί δημοσίως συγχωροχάρτι στον πρώην πρωθυπουργό; Ο ίδιος να μπει στο παιχνίδι είναι πολιτικώς αδύνατο. Και δεν θα τον ήθελαν κιόλας. Αλλά είναι προφανές ότι οι συριζαίοι τον αντιλαμβάνονται ως αόρατο μαριονετίστα του ΠαΣοΚ. Και θέλουν να τον κολακέψουν. Μάλιστα. Χάθηκε ένα πίσω κανάλι επαφής κλασικού τύπου; Είναι τόσο απελπισμένοι; Ή είναι εντελώς άσχετοι;

Η μια αλήθεια – την υπαινιχθήκαμε ήδη – είναι ότι, παρά το μείγμα θριαμβολογίας και αλαζονείας που διαπνέει την Κουμουνδούρου, τα νούμερα δεν βγαίνουν. Η άλλη αλήθεια, πιο σκληρή, είναι ότι η εξουσία σε εξαναγκάζει σε συμβιβασμούς. Προσπαθώντας να μη χάσει την καρέκλα του πρωθυπουργού δεν είχε ξεκινήσει ο Παπανδρέου το 2010 και το 2011 τα γνωστά τετ α τετ με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς; Πόσο οδυνηρά ήταν; Και πόση ένταση κι εκνευρισμό απέκτησαν σταδιακά; Ο «σκανδιναβός» Παπανδρέου είχε ζοριστεί αρκετά τότε με τον Τσίπρα που κατ’ ιδίαν το διασκέδαζε μετά. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κάνει την ανάποδη διαδρομή, να πέσει στην ποδιά – ή μάλλον τη φόρμα γυμναστικής – του πρώην πρωθυπουργού και μάλιστα με δημόσιο τρόπο, για να τον φέρει με το μέρος του.

ΣΚΛΗΡΟ πράγμα – το ξέραμε – η πολιτική. Είναι τόσο αναγκαίος ο Παπανδρέου ή είναι τόσο αφελείς και επιπόλαιοι στην Κουμουνδούρου; Εν πολλοίς, πάνε οι εποχές που η ελληνική πολιτική είχε και καμιά συνωμοσία της προκοπής. Το δίκτυο των εκσυγχρονιστών του Σημίτη για να ανατρέψουν τον Ανδρέα ή το μείγμα έκπληξης και ψυχρολουσίας που προκάλεσε ο Καραμανλής εμφανίζοντας ως υποψήφιο Πρόεδρο τον Κάρολο Παπούλια είναι πράγματα που ανήκουν στο παρελθόν.  

Η μετριότητα του ΣΥΡΙΖΑ στην τακτική αποτελεί ενδιαφέρον δεδομένο της νέας ελληνικής πολιτικής σκηνής…