[Ιστορίες] Ενα πλήθος κουάρκ

«Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, είναι βέβαιο πως σουπερνόβα εκρήγνυνται κάπου σε έναν μακρινό γαλαξία. Ξαφνικά η καλύβα εξαφανίζεται, μαζί εξαφανίζονται η θάλασσα και η αμμουδιά – μένει μόνο το σώμα του Καρούν, ενσωματωμένο στο δικό μου. Ακτινοβολούμε, σαν υπερήρωες που ξεπερνούν ήλιους και ηλιακά συστήματα, καταδυόμαστε μέσα από πλήθος κουάρκ και άτομα».

Η σκηνή αυτή, από το βιβλίο «Η Πόλη της Ντέβι» του Ινδοαμερικανού Μανίλ Σούρι, αναγορεύτηκε πρόσφατα από τη βρετανική επιθεώρηση Λίτερερι Ριβιού Χειρότερη Σκηνή Σεξ στη Λογοτεχνία για το 2013. Οι κριτές μάλλον δεν άντεξαν τόση κοσμική δύναμη.

Γεμάτο σεξ είναι και το «Μικρό αυνανιστικό θέατρο» της Μαριάν Σαρζουά. Αλλά εδώ δεν υπάρχουν κουάρκ, ούτε υπερήρωες, ούτε γλαφυρότητα. Η 32χρονη Γαλλίδα εργαζόταν για 4½ χρόνια σε ένα «ερωτικό κλαμπ» του Παρισιού, από αυτά που δίνουν τη δυνατότητα στον πελάτη να απομονωθεί για 15 λεπτά με μια στριπτιζέζ, με ρητή όμως την απαγόρευση να την αγγίξει. Οσα τα λεπτά, τόσα και τα πορτρέτα που παρουσιάζει η Σαρζουά, τα πιο αλλόκοτα που αντίκρισε, όλα αυθεντικά και όλα σκιαγραφημένα με τρόπο σχεδόν επιστημονικό. Κάθε επισκέπτης, ηλικίας 17 έως 77 ετών, είναι διαφορετικός. Στο «πειθήνιο ελικόπτερο» αρέσει «να το βρίζουν, να το χτυπούν και να το φτύνουν», «κυρίως όμως, να κάνει το ελικόπτερο με το πέος του λέγοντας: “Φαίνομαι μαλάκας, ε;”». Ενας άλλος δεν μπορεί να εκσπερματίσει παρά μόνον όταν του σφίγγουν τον λαιμό. Ενας τρίτος της ζητάει να υποκριθεί οργασμό, την κάνει να αναρωτηθεί αν τα κόκκινα – λόγω μιας προσωπικής της στεναχώριας – μάτια της συνέβαλαν στον ερεθισμό του. Ενας άλλος της περιγράφει πως κοιμάται με την αδελφή του γιατί η γυναίκα του (που γνωρίζει και συναινεί) αρνείται κάποιες προχωρημένες επιθυμίες του. «Είναι περίεργο αυτό που σας περιγράφω;», ρωτάει.

Αλλά η Σαρζουά δεν γράφει για να κρίνει. Γιατί γράφει τότε; Δεν εργάζεται πλέον στο ερωτικό κλαμπ, τώρα πια δέχεται πελάτες στο σπίτι της ως ντομινατρίξ. Πέρυσι γράφτηκε στην Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού, στο τμήμα Φύλο, Πολιτική και Σεξουαλικότητα. Θέλει να αποκτήσει «τα απαραίτητα θεωρητικά όπλα για να αντικρούω την ηθικολογία που θέλει να μας παρουσιάζει πάντα ως θύματα». Θέλησε να αφηγηθεί «όλες αυτές τις ιστορίες που κάνουν τα επαγγέλματα αυτά συναρπαστικά», ώστε «ο καθένας να σκεφτεί ό,τι θέλει». Ο καθένας ας σκεφτεί ό,τι θέλει.