[Προεκτάσεις] Κηδεία

Καθώς η κυβέρνηση είναι απασχολημένη με  καουμποϊλίκι και θεατρινισμούς κατά της τρόικας, με τον πρύτανη Πελεγρίνη και με τις απίστευτες ειρωνείες του ενός  υπουργού για τον άλλο – όταν δεν ανταλλάσσει εξυπνάδες με τον ΣΥΡΙΖΑ -, μια συγκλονιστική μελέτη πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, παρότι δείχνει ότι σύντομα η χώρα οδηγείται σε μια εσωτερική σύγκρουση σαν αυτή που περιέγραφε προ ετών στο βιβλίο του «Βαμπίρ και Κανίβαλοι» ο Μίμης Ανδρουλάκης.  

Σύμφωνα με σχετική μελέτη του έγκυρου Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, το ασφαλιστικό σύστημα, παρά τη συρρίκνωση των παροχών του, έχει ακόμη μόλις δυο-τρία χρόνια ζωής: από το 2016 τέλος οι συντάξεις. Θα ήταν  υπερβολή αν η μελέτη δεν έφερε την υπογραφή του καθηγητή Σάββα Ρομπόλη, που δεν έπεσε σε τίποτε έξω ώς τώρα. Και αυτό πρέπει να συνδυαστεί με την εκτίμησή του ότι για να αυξηθεί η απασχόληση – άρα και οι εισφορές – στα επίπεδα του 2009, ακόμα και με το αισιόδοξο σενάριο για ρυθμούς ανάπτυξης 3,5%-4%, θα χρειαστούν 20 χρόνια!

Είναι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Η αύξηση της ανεργίας και η μείωση των μισθών στερεί από τα Ταμεία 10,5 δισ. ευρώ ετησίως και άλλα 8,5 δισ. ευρώ   χάνονται από την εισφοροδιαφυγή, την αδήλωτη εργασία και τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Σε αυτά πρέπει να υπολογιστούν και τα 12 δισ. που οφείλει το κράτος στα  Ταμεία, αλλά δεν τα δίνει, γιατί τα περί πρωτογενούς πλεονάσματος θα αποδειχθούν φούμαρα.  

Συμπέρασμα: ενώ οι συνταξιούχοι επιβαρύνθηκαν με πάνω από το 40% της δημοσιονομικής προσαρμογής, για την οποία καυχάται η κυβέρνηση, η ανταμοιβή τους θα είναι η πλήρης εξόντωσή τους – άλλωστε με βάση τα δημογραφικά δεδομένα της χώρας όλο και θα αυξάνονται…

Αυτό είναι ίσως το πιο δραματικό πρόβλημα της κοινωνίας. Ακούει κανείς; Μπα! Από πουθενά δεν προκύπτει ότι η κυβέρνηση έδωσε σημασία στη μελέτη, όπως δεν δίνει και σε άλλες – ακόμη και του ΟΟΣΑ – που κονιορτοποιούν τις θεωρίες περί επικείμενης εξόδου από την κρίση, το τέλος του Μνημονίου και της τρόικας και άλλα ευχάριστα και δημοκοπικά.   

Το ασφαλιστικό σύστημα έχει ήδη πεθάνει – και είναι αμφίβολο αν ενδιαφέρεται κανείς να το αναστήσει.   Αντίθετα, οι αρμόδιοι – που δεν είναι μόνο η κυβέρνηση – συμπεριφέρονται όπως περιγράφει μια φράση του Μαρκ Τουέιν: «Δεν παρέστην στην κηδεία, αλλά έστειλα ένα γράμμα ότι την εγκρίνω».