[Προβολείς] Vissi d’ arte

Oπατέρας μου – κάργα βενιζελικός – ωρυόταν ότι το «Ελ. Βενιζέλος» έπρεπε να ονομαστεί «Μαρία Κάλλας» και ο δρόμος μας στην Καλαμάτα, αντί για Αναγνωσταρά, «Μαρίας Πολυδούρη». Είμαι σίγουρη ότι κάτι τέτοιο θα έβρισκε απολύτως σύμφωνους τον Βενιζέλο, τον Αναγνωσταρά και όλους όσοι  έχουν κακοπάθει σ’ αυτή τη χώρα από κατάχρηση συμβόλων, αλλά ποιος τους ακούει; Από εδώ που κάθομαι βλέπω κι άλλους που προαλείφονται να γίνουν μια μέρα οπλισμένο σκυρόδεμα με λευκή γραμμή στη μέση. Αν έχει και καμιά νεραντζιά ή καμιά ζαρντινιέρα στην άκρη, τόσο το καλύτερο. Ονόματα δεν λέμε, πολιτικούς ναρκισσισμούς δεν θίγουμε, ας τους θίξουν όμως αυτοί που τους συνδαυλίζουν γιατί – ποιος ξέρει; – μπορεί και να είναι για το καλό όλων μας. Τρέφω απεριόριστο θαυμασμό προς τους γέροντες που σέβονται την ιστορία τους, την ξεσκονίζουν τακτικά, τραβάνε κάνα μπλάνκο σε καμιά παλιά ανορθογραφία, δεν μας ζητάνε όμως και να την παλαμίσουμε σαν να ‘τανε  ευαγγέλιο ούτε ποτέ τη βγάζουν στο κλαρί, λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει.

Η Μαρία Κάλλας, της οποίας τη γέννηση γιορτάσαμε προ ημερών με αναρτήσεις στο facebook, δεν έγινε ποτέ μάνα ούτε και αεροδρόμιο, αλλά εσύ μη ζηλεύεις, μαμά,  γιατί έχεις εμένα. Καλού-κακού, κράτα την πίστα απογείωσης ανοιχτή. Θα τροχοδρομήσω λίγο ακόμη και μετά θα τραβήξω χειρόφρενο.