[Προβολείς] Κεραμίδα στο κεφάλι

Πόσοι έχουν πραγματική ανάγκη από την προστασία της πρώτης κατοικίας; Πόσοι έχουν κηρύξει μονομερή στάση πληρωμών μπροστά στα γκισέ, ακόμη και όταν μπορούν να εναποθέσουν το συμβολικό τους κομπόδεμα σε βάθος εικοσαετίας;

Απάντηση μέσω ερώτησης: πόσοι ξαναθυμήθηκαν να παρκάρουν τα 1.400 κυβικά τους σε πεζοδρόμια, πλακόστρωτα και πλατείες μόλις κηρύχθηκε η θερινή μετάταξη των δημοτικών αστυνομικών; Ο νόμος «πάγωσε» για λίγες εβδομάδες και αυτό ήταν αρκετό για να θεσπιστούν οι άγραφοι κανόνες της στάθμευσης. Εδώ είναι Βαλκάνια – είναι για να γελάς, δηλαδή, με τη γερμανική αυστηρότητα και τον καλβινισμό της Εσπερίας που κουρδίζει τους πολίτες σαν τα στρατιωτάκια και τους στέλνει για ύπνο πριν από τις 10. Κάπως έτσι καλομάθαμε στα στερεότυπα και ξεχάσαμε την αμείλικτη γλώσσα των ποσοστών. Στη μεζούρα της ιδιοκατοίκησης εμείς χτυπάμε ογδοντάρι και η χώρα των Μεργκάμπριελ φτάνει το σαραντάρι.

Σε αντίθεση με τους κατοίκους της γαλλικής ενδοχώρας, Βρυξελλών και προαστίων, που δηλώνουν επίμονοι ενοικιαστές, εδώ η πρώτη κατοικία πάει πακέτο με το πρώτο εξοχικό. Γι’ αυτό βοά η ελληνική επαρχία μέσω των βουλευτών της: η ρύθμιση Παπαθανασίου και πλείστες όσες για την απαγόρευση πλειστηριασμών είναι το δίκιο του μη συνεργαζόμενου δανειολήπτη. Και τα «κόκκινα» δάνεια η κατάληξη των στεγαστικών που μοιράστηκαν κάποτε αφειδώς με ελάχιστες εγγυήσεις.