Οι «σκλάβεςτου Μπρίξτον»

Εγιναν γνωστές ως οι «σκλάβες του Μπρίξτον», τρεις γυναίκες οι οποίες ισχυρίζονται ότι επί 30 χρόνια κρατούνταν, παρά τη θέλησή τους, έγκλειστες σ’ ένα σπίτι στο Νότιο Λονδίνο. Οταν οι βρετανικές Αρχές συνέλαβαν, στις 21 Νοεμβρίου, έναν ηλικιωμένο άνδρα και τη σύζυγό του, κάποιοι θεώρησαν πως επρόκειτο για μια υπόθεση ανάλογη με εκείνη του Αριέλ Κάστρο, ο οποίος για μια δεκαετία κρατούσε αιχμάλωτες στο σπίτι του στο Κλίβελαντ τρεις γυναίκες τις οποίες βίαζε και χτυπούσε. Σύντομα άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για καταναγκαστικό γάμο και οικιακή δουλεία. Αλλά η ιστορία που προέκυψε είναι ακόμη πιο παράξενη.

Δύο από τις γυναίκες συνάντησαν το ζευγάρι που φέρεται να τις κρατούσε αιχμάλωτες στο εσωτερικό μιας ακροαριστερής ομάδας, κατά τη δεκαετία του 1970, το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε κολεκτίβα. Ο βρετανικός Τύπος  αναγνώρισε στα πρόσωπα των δύο γυναικών μια 69χρονη από τη Μαλαισία και μια 57χρονη από τη Βόρεια Ιρλανδία. Η τρίτη γυναίκα, μια 32χρονη Βρετανίδα, φέρεται ότι γεννήθηκε στο εσωτερικό της κολεκτίβας. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις συγγενών τους, πρώην μελών της κολεκτίβας, γειτόνων, εργαζομένων σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και αστυνομικών, οι ζωές των τριών γυναικών περιορίζονταν στο εσωτερικό μιας μικρής, σχεδόν σεκταριστικής, ομάδας την οποία ήλεγχε ένας μικρόσωμος 73χρονος άνδρας από τη Μαλαισία με το όνομα Αραβιντάν Μπαλακρισνάν.

Ακαδημαϊκοί ειδικοί θεωρούν πως η κολεκτίβα του Μπρίξτον ενδέχεται να αποτελεί μια τυπική περίπτωση σεκταριστικής συμπεριφοράς. «Σε πολύ μικρές παράνομες ομάδες συχνά το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα καταπιεστικό», αναφέρει η Αμάντα βαν Εκ από τη London School of Economics. «Αν δεν υπάρχει καμία επαφή με τον έξω κόσμο για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, οι διαπροσωπικές σχέσεις τείνουν να γίνουν προβληματικές». Μεταξύ των τυπικών χαρακτηριστικών αυτών των ομάδων περιλαμβάνονται μια κοινή ιδεολογία, ένα πρόσωπο που ασκεί εξουσία και μια προσπάθεια, από τη μεριά των μελών, να διακόψουν κάθε σχέση με τις οικογένειες και τους φίλους τους. Η Αστυνομία ανέφερε ότι οι γυναίκες του Μπρίξτον είχαν μια «ελεγχόμενη ελευθερία». Κάποιοι τις είχαν δει να ψωνίζουν από το σουπερμάρκετ και η νεότερη από αυτές έγραφε και ερωτικές επιστολές σ’ έναν γείτονά της, σύμφωνα με την εφημερίδα Γκάρντιαν, παρόλο που δήλωσε πως αισθανόταν σαν μια «μύγα παγιδευμένη στον ιστό μιας αράχνης». Η δουλεία, σύμφωνα με την Αμάντα βαν Εκ, ενδεχομένως να μην είναι ο κατάλληλος όρος για τη συγκεκριμένη περίπτωση. «Στο τέλος της ημέρας», ανέφερε, «άνοιξαν την πόρτα και έφυγαν από το σπίτι».