[Εναλλακτικά] Στα πρόθυρα αλλαγών

Ο Δεκέμβρης – και όχι κατά το ποίημα του Τ.Σ. Ελιοτ ο Απρίλης – είναι ο μήνας ο σκληρός για τη συμπολίτευση. Φόρος ακινήτων και προϋπολογισμός θα είναι ένα καλό τεστ αντοχής. Αλλά και μια πρόγευση για το 2014. Ώς τώρα έχει αποδειχθεί ότι σε κάθε κρίσιμη ψηφοφορία όλο και κάποιος ή κάποια «την κάνει». Συνήθως στα μουλωχτά. Με το μαχαίρι όμως να έχει φτάσει στο κόκαλο – να πλησιάζει δηλαδή το 150 – το ασανσέρ ΝΔ – ΠαΣοΚ δεν μπορεί να μείνει σταθερό. Θα πάει κάτω ή θα πάει πάνω.

Η διαπίστωση αυτή φαίνεται στις δυναμικές που αναπτύσσονται εντός και εκτός συμπολίτευσης. Σε ό,τι αφορά το κομμάτι εκτός, η καλύτερη εικονογράφηση είναι όσα συμβαίνουν στη ΔΗΜΑΡ. Δηλαδή η ανοιχτή συζήτηση για το αν αυτή θα πρέπει να λειτουργήσει ως εκκρεμές και με κάποιον τρόπο να συμπορευθεί με την κυβέρνηση. Είναι προφανές ότι ο Φώτης Κουβέλης δεν το θέλει. Ή δεν θέλει να δεσμευτεί. Παρ’ όλα αυτά, εκτός από την έλξη υπάρχει και η άπωση. Οι «τρελαμάρες» του ΣΥΡΙΖΑ στα φάρμακα και τα υποβρύχια ανάγκασαν τη ΔΗΜΑΡ να στρέψει την πλάτη στην Κουμουνδούρου. Αρα να κοιτάζει προς τη συμπολίτευση.

Στο κομμάτι εντός, η προβληματική είναι κάπως διαφορετική. Ο Αντώνης Σαμαράς πάντα φρόντιζε να εννοηθεί κατ’ ιδίαν ότι υπάρχουν ανεξάρτητοι βουλευτές που τον έχουν διαβεβαιώσει ότι σε μια κρίσιμη ψηφοφορία δεν θα άφηναν την κυβέρνηση να πέσει. Ακριβές. Αλλά το ερώτημα είναι αν μέσα στη νέα χρονιά θα δούμε ανοίγματα που θα φέρουν κάποιους όχι μόνο πίσω στα κόμματα, αλλά ίσως και μέσα στην κυβέρνηση. Η ονοματολογία είναι γνωστή. Οι συνθήκες και το τάιμινγκ μένουν να βρεθούν.

Ούτως   Ή άλλως, το 2014 δεν αποκλείεται να αποδειχθεί έτος ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού. Είναι μια εξέλιξη που την προωθούν οι συμμαχίες που επιβάλλουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Ακόμη περισσότερο: η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το 2015 προϋποθέτει – αν είναι να αποφευχθούν οι κάλπες – υπερβάσεις γραμμών και τη στοίχιση ευρύτερων σχημάτων πίσω από κάποιο πρόσωπο. Ολα αυτά δεν είναι παρά συνέχιση τάσεων που έχουν ήδη εκδηλωθεί. Από τον Στουρνάρα ώς τον Αδωνη Γεωργιάδη, η κυβέρνηση έχει ωφεληθεί από «μεταγραφές» προσώπων που δεν βγήκαν, βέβαια, από την κομματική επετηρίδα. Αρα η λογική των μετακινήσεων είναι υπαρκτή. Και διαρκής.

Με άλλη διατύπωση, ο Δεκέμβρης είναι η γέφυρα ανάμεσα στο παρόν και σε μια χρονιά δημιουργικής επιστροφής στην πολιτική, καθώς και μιας αναδιάταξης που τελικά θα απελευθερώσει δυνάμεις. Ακόμη και οι 58 στα πέριξ του ΠΑΣΟΚ αυτό δείχνουν. Τη δυναμική μιας αλλαγής που ζητάει να εκδηλωθεί.