[Διαστάσεις] Βινύλιο και εφημερίδα

Κάτι αξιοσημείωτο συμβαίνει τον τελευταίο καιρό στην παγκόσμια μουσική σκηνή: το βινύλιο πραγματοποιεί δυναμική επιστροφή! Σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας της Φωνογραφικής Βιομηχανίας (IFPI), το 2012 πουλήθηκαν σε όλο τον κόσμο περισσότεροι δίσκοι βινυλίου από οποιαδήποτε άλλη χρονιά μετά το 1997. Μόνο στη Βρετανία αναμένεται να πουληθούν φέτος 700.000 δίσκοι, διπλάσιοι από πέρυσι. Ανάλογη είναι η τάση και στην Ελλάδα της κρίσης. Στο τελευταίο του τεύχος, μάλιστα, το περιοδικό «LIFO» δημοσιεύει ένα αφιέρωμα στα 12 δισκοπωλεία της Αθήνας που ειδικεύονται στο βινύλιο. «Το βινύλιο είναι αρρώστια», λέει ο Γιάννης Μαύρος, ιδιοκτήτης ενός δισκοπωλείου στο Μοναστηράκι. «Αν δεν είσαι άρρωστος με αυτή τη δουλειά, δεν μπορείς να την κάνεις. Χρειάζεται πολλή ενέργεια».

Ακόμη πιο αξιοσημείωτη είναι η ηλικία εκείνων που αγοράζουν δίσκους βινυλίου. Ερευνα που έγινε στη Βρετανία έδειξε ότι ένας στους τρεις είναι κάτω των 35 ετών. Οι περισσότεροι από αυτούς μεγάλωσαν χωρίς να ακούσουν ποτέ τέτοιους δίσκους, αφού το CD έχει ξεπεράσει αισίως τις τρεις δεκαετίες ζωής (και ξεπερνιέται σιγά σιγά, ή μάλλον γρήγορα γρήγορα, με τη σειρά του από την τεχνολογία του downloading). Κι όμως, αναζητούν είτε παλιούς δίσκους είτε τα προϊόντα νέων συγκροτημάτων που προτιμούν να γράφουν τη μουσική τους με την παλιά τεχνολογία.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τον κινηματογράφο και το θέατρο, που θα έπρεπε «λογικά» να έχουν επίσης ξεπεραστεί από τα DVD, τα video-on-demand και το streaming. Αλλά τα στοιχεία που έδωσε πρόσφατα η Αμερικανική Ενωση Κινηματογράφου δείχνουν ότι το ποσοστό των Αμερικανών και Καναδών που πήγαν πέρυσι σινεμά πλησιάζει το 70%. Οι πιο φανατικοί ανήκουν στην ηλικιακή κατηγορία των 25-34 ετών, ενώ ακολουθούν οι αμέσως μικρότεροι (18-24).

Το μάθημα όλων των παραπάνω, όπως έγραφε τις προάλλες ο Μάικλ Σκάπινκερ στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», είναι ότι η νέα τεχνολογία δεν σκοτώνει κατ’ ανάγκη την παλιά. Πολύ συχνά συνυπάρχει μαζί της. Οι κασέτες τελείωσαν, αλλά οι δίσκοι ζουν και βασιλεύουν. Ποιο άλλο προϊόν παλιάς τεχνολογίας μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε ότι θα ξεπεράσει την κρίση, θα ανακαλυφθεί ξανά από τη νεολαία και θα επιστρέψει στο προσκήνιο δριμύτερο, ανανεωμένο και καλύτερο; Μα η εφημερίδα, φυσικά! Που, σε σχέση με την πανταχού παρούσα οθόνη, παρουσιάζει σαφή πλεονεκτήματα: είναι φτηνή, δεν χαλάει, δεν χρειάζεται συνεχώς φόρτιση, είναι ελαφριά κι αν πέσει πάνω της καφές δεν έγινε τίποτα. Χώρια που δεν φοβάσαι μη σου την κλέψουν. Για να παραφράσουμε τον κ. Μαύρο, «η εφημερίδα είναι αρρώστια».

Συναντιούνται άραγε κάπου το βινύλιο και η εφημερίδα; Εχουν κοινά σημεία, πέρα από έναν ρομαντισμό και μια νοσταλγία; Παραπέμπουν σε κάτι, σε ένα κίνημα, μια ιδεολογία; Ισως ναι. Ισως να αποδειχθεί ότι αντιπροσωπεύουν την ανάγκη της νέας γενιάς να αντισταθμίσει την αστραπιαία ταχύτητα με την οποία κινούνται όλα γύρω της, να βρει αντίδοτα στο downloading, το updating και το restarting, να πάρει μια ανάσα. Δεν θα υπερισχύσει το παλιό του νέου φυσικά, ούτε όμως θα κατατροπωθεί από αυτό, μαζί θα πορευτούν, αγκαλιασμένα.