[Προβολείς] Λίγα ψίχουλα

Το αυτονόητο ακούστηκε, αλλά πέρασε ξυστά κάτω από τις φαρμακωμένες ιαχές της Κωνσταντοπούλου και την κακοφορμισμένη ιερεμιάδα του Πειραιώς Σεραφείμ για το σύμφωνο συμβίωσης. Οι προτάσεις για την άρση των στρεβλώσεων – με τον ΟΟΣΑ στην ούγια – θα μπορούσε να είναι το «κόκκινο βιβλιαράκι» της αναπτυξιακής μας ατζέντας. Η χαμηλή πολιτική αντί της υψιπετούς κοσμοθεώρησης που βάζει στο επίκεντρο «πρώτα τον άνθρωπο». Η ιεράρχηση προτεραιοτήτων αντί του πολυδιαφημισμένου λαϊκισμού. Θέλει, για παράδειγμα, η ελληνική κοινωνία τζαμί στις παρυφές της πρωτεύουσάς της και, παράλληλα, κάμερες ασφαλείας στο ιστορικό της κέντρο (με την ευγενική παράκληση, κύριε Λαφαζάνη, ότι δεν μπορείτε να ψηφίσετε το πρώτο άρθρο και να πείτε όχι στο δεύτερο);
Αλλαγή συσκευασιών, λοιπόν, και ψωμί που θα πωλείται με το ζύγι. Ομολογουμένως οι υποσχέσεις του Κωστή Χατζηδάκη απέχουν έτη φωτός από τα σλόγκαν της αντίστασης που απευθύνουν οι ντουντούκες στις Σκουριές και στα πελεγρίνεια μάρμαρα. Ο καθείς και τα όπλα του. Αν η «επανάσταση του αυτονόητου» πλατσούρισε στα απόνερα της ανεπαρκούς διαχείρισης και ναυάγησε στην πρώτη συλλαβή της λέξης «δημοψήφισμα», αυτό δεν σημαίνει ότι εξέλιπε η ανάγκη της. 
Θα αναρωτηθεί κανείς, γίνεται επανάσταση στις ημέρες μας με ψίχουλα και ζύγι; Πάντως δεν γίνεται πολιτική με μούχλα και θεάματα.