[Ιστορίες] Σκέτο ποίημα

Υπήρξε μια εποχή που ο αμερικανός ποιητής και συγγραφέας Μαρκ Γιάκιτς ρωτούσε πεισματικά κάθε νέο τμήμα φοιτητών του στο Πανεπιστήμιο Λογιόλα της Νέας Ορλεάνης τι είναι ποίημα. Επαιρνε όμως σταθερά απαντήσεις του τύπου «ένα λογοτεχνικό έργο γραμμένο σε στίχους» ή «ένας πίνακας ζωγραφικής σε λέξεις» ή «ένα μέσο έκφρασης του εαυτού» ή «ένα τραγούδι που κάνει ρίμα και αποπνέει ομορφιά». Καμία από αυτές τις απαντήσεις δεν τον ικανοποιούσε πραγματικά.

Ούτε τους φοιτητές τούς ικανοποιούσε πραγματικά κάποια από αυτές τις απαντήσεις. Για ένα διάστημα, λοιπόν, ο Γιάκιτς σταμάτησε να κάνει την ερώτηση. Εψαχνε όμως έναν τρόπο να κάνει τους φοιτητές να αγαπήσουν την ποίηση. Να καταλάβουν πως ένα ποίημα είναι ένα παράξενο πράγμα που λειτουργεί με τρόπο μοναδικό στον κόσμο. Οι φοιτητές του ήταν πολύ μεγάλοι για να τους βάλει να γλείφουν μέλι από τις σελίδες ποιητικών συλλογών, όπως συμβουλεύει τους γονείς να κάνουν μια εβραϊκή παράδοση, προκειμένου να αγαπήσουν τα παιδιά τους το Ταλμούδ πριν καν ακόμα αρχίσουν να το διαβάζουν.

Μια ημέρα, λοιπόν, ο Μαρκ Γιάκιτς ζήτησε από τους φοιτητές να φέρουν μαζί τους στην τάξη κάτι που είχε προσωπική σημασία για εκείνους. Με τα αντικείμενα τοποθετημένα μπροστά τους στα έδρανα, τους έδωσε οδηγίες: κατ’ αρχάς, να γράψουν μια παράγραφο εξηγώντας γιατί είχαν φέρει στην τάξη το αντικείμενο αυτό· κατά δεύτερον, να γράψουν μια παράγραφο περιγράφοντας το αντικείμενο εμπειρικά, όπως ενδεχομένως θα έκανε ένας επιστήμονας· και τέλος, να γράψουν μια παράγραφο σε πρώτο πρόσωπο από την άποψη του αντικειμένου. Ιδού τι έγραψε σε αυτή την τελευταία ένας φοιτητής:

Το αντικείμενο που είχε φέρει μαζί του στην τάξη; Μια αντιασφυξιογόνο μάσκα. Πάνω από αυτή την τρίτη παράγραφο, ο Μαρκ Γιάκιτς είπε στους φοιτητές να γράψουν: «Ποίημα».