[Προεκτάσεις] Περφόρμερ

Νέος αγκιτάτορας της ΝΔ είναι πλέον ο Αδωνις Γεωργιάδης – ώς το 2012 σφοδρός αντίπαλός της εκ δεξιών και αφοσιωμένος στον Γ. Καρατζαφέρη που τον ανέδειξε. Ως νεοφώτιστος στον ρόλο, είναι ασυγκράτητος και ομιλεί εφ’ όλης της ύλης. Η κυβέρνηση είναι ο Αδωνις. Πανταχού παρών και κυρίως στην τηλεόραση.

Ορισμένοι τού καταλογίζουν ότι αξιοποιεί το υπουργιλίκι για να στήσει προσωπικό μηχανισμό στη Β’ Αθήνας. Με στόχο προφανώς την πρώτη θέση, που ίσως τον καταστήσει δελφίνο στο μέλλον. Γιατί όχι; Ειδικά αν αρχίσει να εμπνέει στην κομματική βάση αισθήματα όπως «πες τα Αδωνι», κατά το «πες τα Μένιο» στο παλαιό ΠαΣοΚ. Ο ίδιος έχει αναγνωρίσει στον εαυτό του ένα είδος βερμπαλιστικής ασυδοσίας τύπου «δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε» και, συχνά, η επιχειρηματολογία του είναι: «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει».

Με αυτό το προσωπικό στυλ έχει εμπλακεί τις τελευταίες ημέρες σε μια «μαχητική» αναμέτρηση με τον ΣΥΡΙΖΑ με θέμα τα φάρμακα και τους φαρμακοβιομηχάνους. Επί της ουσίας, είναι νωρίς για συμπεράσματα. Πάντως, στο πλαίσιό της, λανσάρει την ιδέα ότι ο ασθενής μπορεί να επιλέγει τα φάρμακα που θέλει και αναλόγως να επιβαρύνεται! Εως τώρα υπήρχε η εντύπωση ότι την επιλογή ενός φαρμάκου την κάνει ο γιατρός με κριτήριο την ίαση του ασθενούς και όχι ο υπουργός Υγείας με κριτήριο την τιμολόγηση.

Και σε αυτήν τη διαμάχη ο Γεωργιάδης λειτουργεί περισσότερο ως παλαιομοδίτης περφόρμερ και λιγότερο ως κυβερνητικό στέλεχος ευρωπαϊκής χώρας. Αλλωστε, για όποιον δεν παρασύρεται από εντυπωσιασμούς, το ερώτημα υπήρχε εξαρχής για τη συμμετοχή του σε μια κυβέρνηση, στην οποία η ΝΔ δεν είναι μόνη: γιατί ανατέθηκε αυτό το χαρτοφυλάκιο σε κάποιον με το δικό του ιστορικό, προφίλ και ύφος; Ανεξαρτήτως απαντήσεων, ο Αδωνις επιχρωματίζει διαρκώς με τη δική του παλέτα συνολικά την κυβέρνηση, η οποία τον ακολουθεί σε αναμετρήσεις στο επίπεδο που ορίζουν τα λαϊκιστικά χαρίσματά του.

Το θέμα όμως είναι αν σε αυτό το επίπεδο μπορεί να υπάρξει σοβαρός διάλογος για τα φάρμακα. Προφανώς όχι, ιδίως αν ο υπουργός Υγείας δείχνει ότι ενδιαφέρεται να φέρει την πολιτική σύγκρουση στα μέτρα του και όχι να λυθεί το πρόβλημα. Αλλωστε, με τη ρητορική του πάντα θύμιζε αυτό που έλεγαν στην Αμερική για τον Ρούζβελτ: «Εχει πνεύμα δεύτερης κατηγορίας, αλλά ταμπεραμέντο πρώτης».