[Προβολείς] Νύχτα στάσου

Και στο Τρίτο Πρόγραμμα (που λέει ο λόγος) να δούλευα, ένα τραγουδάκι της Δέσποινας θα το έβαζα πάντως, έτσι για το γαμώτο. Οχι ότι μου κακόπεφτε η Βανδή, στην προ Φοίβου μάλιστα εποχή, τότε που οι φωνητικές της χορδές δεν είχαν υποστεί ακόμη το άγγιγμα του Προκρούστη. Από το περασμένο Σαββατοκύριακο όμως διατηρώ στο ακέραιο το δικαίωμα να την ακούω στη διαπασών χωρίς να κλείνουν πίσω μου με πάταγο οι πόρτες των άλλων. Να αυτές οι θεόκλειστες πόρτες είναι που μας έριξαν στον έρωτα του Κασιδιάρη. Το βλέπω, το αισθάνομαι, το μυρίζομαι στα χημικά του κομμωτηρίου κάθε φορά που πηγαίνω να κόψω τη φράντζα μου. Σ’ αυτά τα περιοδικά της αναμονής με τους γάμους , τις βαφτίσεις και τα κερατώματα πήρε το μάτι μου προ μηνός κάτι αρθράκια σε τόνο μουλωχτό μαύρο τα οποία εξηγούσαν στις αναγνώστριες σε παρόμοια κατάσταση με εμένα για ποιους λόγους η δικαστική υπόθεση της ΧΑ είναι, λέει, πέρα για πέρα ανυπόστατη και δάκτυλος του εξαποδώ. Μετά πέρασε κι ο παπάς της ενορίας και μας ράντισε αλλά τι να το κάνεις; Αν δεν βάλουν ένα χεράκι τα μπουζούκια και η εκκλησία, δεν θα τη σκαπουλάρουμε εύκολα από δαύτους. Δυστυχώς, εμείς του κονσερβατουάρ δεν φτάνουμε και κάποιους από μας (σας), βολεύει.