[Προβολείς] Γυναίκα στο καπό

Πάντα ήθελα να γράψω κάτι για την Τζάκι Κένεντι αλλά δεν ήξερα τι. Αλλοτε γλιστρούσα  προς τη μεριά των μοιραίων party girls του Φιτζέραλντ, άλλοτε στη γοητεία που ασκούν πάνω μου οι καλοαναθρεμμένες Αμερικανίδες και άλλοτε προσγειωνόμουν στα δικά μας χουντικά πρωτοσέλιδα, μια νύφη με φόρεμα κοκτέιλ  και γύρω-γύρω οι συμπέθεροι απ’ τα Βαλκάνια να καμαρώνουν σαν γύφτικα σκερπάνια. Φαινόταν από τότε ότι στον επικήδειό της θα ζητούσε να διαβαστεί μόνο ένα ποίημα του Καβάφη.

Προ ετών με είχε στενοχωρήσει αφάνταστα  ένα θεατρικό που είχε γράψει γι’ αυτήν η αυστριακή νομπελίστρια Ελφρίντε Γέλινεκ – γιατί, Ελφρίντε, γιατί να πέσεις τόσο χαμηλά; Τι χρειαζόταν, δηλαδή, όλο αυτό το γυναικείο μαλλιοτράβηγμα με τη Μέριλιν, την ώρα μάλιστα που η Τζάκι φορούσε ακόμη την περούκα της χημειοθεραπείας; Ειλικρινά δεν βρίσκω κανένα νόημα σ’ αυτον τον posthume καβγά, ένας λόγος παραπάνω που ούτε η μία ούτε η άλλη μπόρεσαν να αφήσουν πίσω τους επικρατούν γονίδιο. Για έναν περίεργο λόγο ο κόσμος θα ψάχνει εις το διηνεκές για τον δολοφόνο του Τζον Κένεντι με την αταλάντευτη απόφαση να μην τον βρει ποτέ. Γιατί ο άντρας είναι ο στύλος των σπιτιών και η γυναίκα μια αλαφιασμένη που μπουσουλάει πάνω στο καπό του αυτοκινήτου με το ροζ ταγέρ της μέσα στα αίματα.