[Ιστορίες] Ζορζέτ και Μπερνάρ

Η Ζορζέτ και ο Μπερνάρ ζούσαν μαζί σε μια μικρή μονοκατοικία στο Ισί-λε-Μουλινό, νοτιοδυτικά του Παρισιού. Εκείνη ήταν συνταξιούχος εκπαιδευτικός, εκείνος συνταξιούχος οικονομολόγος. Είχαν γεννηθεί την ίδια χρονιά, το 1927, είχαν συμπληρώσει αμφότεροι τα 86. Δεν γνωρίζουμε και πολλά για αυτούς, πέραν του ότι ήταν ο ένας σύντροφος του άλλου, παντρεμένοι από καιρό.

Πριν από δέκα ημέρες η Ζορζέτ και ο Μπερνάρ έκλεισαν μέσω Ιντερνετ για ένα βράδυ, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, ένα «superior» δωμάτιο στο Hotel Lutetia, από τα πιο γνωστά ξενοδοχεία της Αριστερής Οχθης. Κανείς δεν ξέρει γιατί επέλεξαν το συγκεκριμένο ξενοδοχείο. Ισως να τους ξυπνούσε όμορφες αναμνήσεις από παλαιότερες βραδιές τους εκεί. Ισως να τους άρεσε η αρ νουβό αρχιτεκτονική του. Ισως να τους τράβηξε η πλούσια ιστορία του με τις φωτεινές και τις σκοτεινές της πλευρές. Στο ξενοδοχείο αυτό έγραψε ο Τζέιμς Τζόις μέρος του «Οδυσσέα» του. Στο ξενοδοχείο αυτό έχουν καταλύσει από το 1910, οπότε άνοιξε, μεγάλες προσωπικότητες, από τον Πικάσο μέχρι τον Ντε Γκολ και από τον Αντρέ Ζιντ μέχρι τη Ζοζεφίν Μπέικερ. Το ξενοδοχείο αυτό λειτούργησε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αρχικά ως καταφύγιο προσφύγων από κατεχόμενες περιοχές, κατόπιν ως τόπος διαμονής και διασκέδασης των δυνάμεων κατοχής και των συνεργατών τους, στο τέλος ως κέντρο επαναπατρισμού για αιχμαλώτους πολέμου, εκτοπισμένους ανθρώπους και ανθρώπους – ερείπια που επέστρεφαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα.

Σε κάθε περίπτωση, η Ζορζέτ και ο Μπερνάρ πέρασαν την πολυτελή του είσοδο την περασμένη Πέμπτη λίγο μετά τις 7:30 το απόγευμα. Κρατούσαν μόνο μια μικρή βαλίτσα, άλλωστε θα έμεναν μόνο ένα βράδυ. Ανέβηκαν στο πολυτελές τους δωμάτιο και έμειναν εκεί. Απλώς φρόντισαν να παραγγείλουν πρωινό στο δωμάτιο για την επομένη. Στις 9:30 το πρωί της Παρασκευής ο νεαρός υπάλληλος του ξενοδοχείου τούς βρήκε ξαπλωμένους στο κρεβάτι, το χέρι του ενός πλεγμένο μέσα στο χέρι του άλλου – και με μια πλαστική σακούλα γύρω από το κεφάλι και του ενός και του άλλου. Το 86χρονο ζευγάρι άφησε πίσω του δύο γράμματα. Το ένα για την οικογένειά του. Το άλλο για τον γενικό εισαγγελέα. Σε αυτό διεκδικούσε από το κράτος το δικαίωμα σε έναν αξιοπρεπή θάνατο.