[Προβολείς] Selfie και ξερό ψωμί

Ορίστε που την τσίμπησε την καινούργια λεξούλα το Λεξικό της Οξφόρδης, ενώ η δική μας «πλουσιότερη» γλώσσα του κόσμου έχει να βάλει γρόσι στο πουγκί της από το 1204, από την άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους. Τι να είπε άραγε από μέσα του ο Αλέξιος Ε’ – ο επονομαζόμενος και Μούρτζουφλος; Τη γλωσσική μας μουρτζουφλιά δεν είναι εις θέσιν να την περιγράψει ούτε ο βυζαντινός ιστορικός και αυτόπτης μάρτυς της αλώσεως Νικήτας Χωνιάτης, ο επονομαζόμενος και Ακομινάτος ή Σπανοβαγγελοδημήτρης Νικόλαος ή Γύλος, κύριε πρόεδρε.

Δεν έχω ιδέα αν οι Βυζαντινοί είχαν την κακή συνήθεια να αυτοφωτογραφίζονται πάνω στις πολεμίστρες την ώρα που ο Βιτόριο Γκάσμαν, ο Τζιαν Μαρία Βολοντέ και οι λοιποί γενναίοι του Μπρανκαλεόνε τους γ… το ταμτιριρίμ σπάζοντας την αλυσίδα του Κεράτιου Κόλπου. Εκείνο που έχουμε να πούμε, ο Χωνιάτης κι εγώ, είναι το εξής: «Σα δεν ντρέπεται ο Ανδρόνικος να κλέψει τη γυναίκα του ανιψιού του, που ήταν μιλτοπάρειος (με τρυφερά μάγουλα) και είχε μόλις κλείσει τα έντεκά της χρόνια, αλλά αθέμιτα κοιμάται κι αγκαλιάζεται μαζί της, αυτός ο πέπων την ομφακίζουσα, αυτός ο γηραλέος την περδικόστηθη (ορθοτίτθιον), αυτός ο ρικνός και χαλαρός τη ροδοδάκτυλη;». Και χράτσα χρούτσα με τη μασελίτσα του, όπως θα ‘λεγε κι ο Χορν, ιδού παιδιά μου πώς κρατιέται ζωντανή η γλώσσα.