[Προεκτάσεις] Εξαπάτηση

Τις τελευταίες ημέρες προκύπτει όλο και ευκρινέστερα ότι η πολιτική τάξη της χώρας, των κυβερνητικών κομμάτων συμπεριλαμβανομένων, επιστρέφει στην οδό της απωλείας.

Ας αρχίσουμε με τα αυτονόητα. Για να ανήκει μια χώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να αποδέχεται τις Συνθήκες της και στην ευρωζώνη, το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας. Οπως για να δανείζεται ένα κράτος από τις αγορές πρέπει να πληροί τις απαιτήσεις τους. Ετσι συμβαίνει παντού: για να ανήκεις στην Καθολική Εκκλησία πρέπει να αποδέχεσαι το Filioque.

Πού ανήκει λοιπόν η Ελλάδα; Στην Ευρώπη; Οχι ακριβώς. Τα κόμματα που την κυβέρνησαν, την κυβερνούν ή ενδέχεται να την κυβερνήσουν αντιλαμβάνονται τη συμμετοχή της υπό όρους – τους δικούς τους.

Ας μην πάμε στα παλιά, τα σημερινά φτάνουν. Τόσο η φιλοευρωπαϊκή συμμαχία ΝΔ – ΠΑΣΟΚ που κυβερνά όσο και η – κατά… 30%! – αντιευρωπαϊκή συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ (συν οτιδήποτε άλλο) που φιλοδοξεί να κυβερνήσει, πιστεύουν ότι μπορεί μια χώρα να μετέχει στην Ενωση α λα καρτ. Οταν κάτι δεν βολεύει στη διαχείριση των ψηφοφόρων τους, οι πρώτοι προβάλλουν ενστάσεις και οι δεύτεροι υπόσχονται να προβάλουν απόλυτη άρνηση.

Και οι δύο σχηματισμοί κινούνται με τη λογική, «εμείς και η Ευρώπη». Δεν συνειδητοποιούν ότι η Ελλάδα ΕΙΝΑΙ η Ευρώπη. Μπορεί να προτείνει, να διαπραγματεύεται, να αντιλέγει αλλά από την ίδια σκοπιά: την κοινοτική. Ετσι κάνουν όλες οι χώρες. Πλέον, όμως, η ελληνική κυβέρνηση υιοθετεί μια ρητορική που ικανοποιεί το εσωτερικό ακροατήριο, αλλά ταυτόχρονα τροφοδοτεί και τον αντιευρωπαϊσμό που υφέρπει στην ελληνική κοινωνία – και πάνω στον οποίο στήνονται πολιτικές καριέρες, κόμματα και… ΜΜΕ!

Ωστόσο, ήδη η κρίση έχει βάλει τέλος σε αυτό το παιχνίδι. Ή θέλει μια χώρα – οι πολίτες της, όχι κάποιες πολιτικές ηγεσίες και κοινωνικές ελίτ – να ανήκει στο κοινοτικό σύστημα, αποδέχεται τους κανόνες του και προσδοκά στο όφελος, ή δεν θέλει. Το υποδηλώνουν ξανά οι κοινοτικοί αξιωματούχοι, το επαναφέρει ο διεθνής Τύπος, θα το δείξει σήμερα και η Μέρκελ στον Σαμαρά.

Η τρέχουσα ελληνική τραγωδία δημιουργήθηκε από τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν και το τρίτο απειλεί να συνεχίσει τον παλιό χαβά τους, αν κυβερνήσει. Συνιστά εξαπάτηση ότι η τρόικα και η Ευρωπαϊκή Ενωση βαρύνονται με την ελληνική κατάντια. Αλλωστε, όπως έλεγε ο αμερικανός συγγραφέας Ρίτσαρντ Μπαχ: «Είσαι πάντοτε ελεύθερος να αλλάξεις γνώμη και να διαλέξεις ένα διαφορετικό μέλλον – ή ένα διαφορετικό παρελθόν».