[Προβολείς] Φρόνιμα και ταχτικά

Δεν είναι όλα τα χιούμορ ίδια. Υπάρχει, λένε, ένα χιούμορ που είναι «κοινωνικά καταξιωμένο». Είναι το χιούμορ που υπερασπίζεται τους αδύνατους. Τους πολύ αδύνατους, όπως τους καγκελοκαβαλάρηδες βουλευτές και τις πορφυρογέννητες διαδόχους.

Δεν είναι ίδιες όλες οι εφημερίδες. Υπάρχουν οι συστημικές εφημερίδες που γράφονται καθ’ υπαγόρευσιν από οσφυοκάμπτες. Και, από την άλλη, υπάρχουν οι φάροι του ελεύθερου λόγου: οι κομματικές εφημερίδες που τις γράφουν άδολοι και τολμηροί κομματικοί υπάλληλοι.

Μόνο στις κομματικές εφημερίδες λάμπει η αλήθεια. Λάμπει αμόλυντη από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Αυτή η αλήθεια ορίζει ποιο είναι το υγιές και ποιο το ρυπαρό χιούμορ. Τι είναι «φιλολαϊκό» και τι αντιλαϊκό. Ποιος είναι δικός μας και ποιος εχθρός.

Ναι, ο κόσμος είναι εύκολος όταν σού τον ισοπεδώνει μια ορθοδοξία. Ο δογματικός δεν βλέπει τον κόσμο όπου οι απόψεις κυκλοφορούν πιο ελεύθερα από ποτέ. Δεν βλέπει το πολυφωνικό σύμπαν -ιστότοπους, μπλογκς, ιντερνετικά ραδιόφωνα, κοινωνικά δίκτυα – που επισκιάζει πια τα παραδοσιακά μίντια. Ο δογματικός έχει τακτοποιήσει τον κόσμο του σε καλούς και κακούς και είναι έτοιμος για πόλεμο. Οχι, δεν τον ενδιαφέρει να σας πείσει. Ή θα είστε με την πίστη του ή θα σας πολεμήσει.

«Εχουμε πόλεμο», έλεγε προχθές ένας από τους αρχιερείς του κόμματος. Μοιραία, στον πόλεμο ο μόνος χρήσιμος δημοσιογράφος είναι ο στρατευμένος δημοσιογράφος. Στον πόλεμο, αλλά και στην ειρήνη το πιο πιστό από τα σκυλιά είναι το κομματόσκυλο.