Λέγεται Φιλ Μπολ. Είναι ένας 42χρονος εικονολήπτης από την Οξφόρδη. Και θα ήθελα να αφιερώσω την παρακάτω ανοιχτή του επιστολή από το Μούρμανσκ της Ρωσίας σε όλους τους συμπατριώτες μου που θα ήθελαν λιγότερες Βρυξέλλες και περισσότερη Μόσχα, λιγότερη Μέρκελ και περισσότερο Πούτιν.
«Αντιμετωπίζω την κατηγορία του χουλιγκανισμού, που ορίζεται ως “σοβαρή παραβίαση της δημόσιας τάξης” και “περιφρόνηση της κοινωνίας”. Μια στιγμή: “περιφρόνηση της κοινωνίας”; Είμαι αιμοδότης. Είμαι εθελοντής στους προσκόπους της περιοχής μου. Μαζεύω τα περιττώματα των σκύλων από το γήπεδο – και δεν έχω σκύλο. Εχω παραστεί ως μάρτυρας στο δικαστήριο σε δύο υποθέσεις βίαιων εγκλημάτων. Εχω αγωνιστεί εναντίον της κατασκευής ενός σουπερμάρκετ. Εχω διδάξει παιδιά να γυρίζουν ταινίες που πήραν βραβεία. Εχω εργαστεί σε προγράμματα του Ιδρύματος κατά του AIDS και της Εταιρείας για την Προστασία των Πουλιών. Εχω δώσει 1.000 λίρες από τα δικά μου χρήματα για την κατασκευή μιας κοινοτικής ανεμογεννήτριας. Και κάποτε έσωσα ένα περιστέρι που το έλεγαν Τζέραλντ. Το σημαντικότερο πράγμα που έχω κάνει όμως για να υπερασπιστώ την κοινωνία είναι να μεταβώ 180 ναυτικά μίλια βορείως του Αρκτικού Κύκλου για να διαμαρτυρηθώ εναντίον άπληστων πετρελαϊκών εταιρειών όπως η Gazprom και η Shell, που δεν ακούνε τις προειδοποιήσεις για πετρελαιοκηλίδες, κλιματικές αλλαγές, τυφώνες, ξηρασίες, πλημμύρες και λιμούς, και συνεχίζουν να πλουτίζουν “περιφρονώντας” τις κοινωνίες των παιδιών μας και των εγγονών μας. Ο χουλιγκανισμός είναι πολύ αδύναμη λέξη για να χαρακτηρίσει αυτό που κάνουν».
Ο Φιλ Μπολ είναι ένα από τα τριάντα μέλη της Γκρινπίς που συνελήφθησαν στις 18 Σεπτεμβρίου από τη ρωσική ακτοφυλακή όταν προσπάθησαν να διαδηλώσουν με το πλοίο της οργάνωσης έξω από μια πετρελαϊκή πλατφόρμα της Gazprom στην Αρκτική. Αφού κρατήθηκαν για σχεδόν δύο μήνες στο Μούρμανσκ, μεταφέρθηκαν χθες στην Αγία Πετρούπολη με ειδικό σφραγισμένο βαγόνι (!) που είχε προσαρμοστεί σε επιβατικό τρένο. Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν είναι πειρατεία και χουλιγκανισμός: αν εκπέσει η πρώτη, όπως φημολογείται, κινδυνεύουν με φυλάκιση «μόνο» επτά ετών. «Οι δύο μου γιοι, επτά και εννιά ετών, και η μικρή μου κόρη θα έχουν ξεχάσει ποιος είμαι αν κάνω να τους δω τόσο καιρό», γράφει ο Μπολ.
Δεκάδες ηγέτες, βουλευτές και Νομπελίστες απ’ όλο τον κόσμο ζητούν την απελευθέρωσή τους. Αλλά ο Πούτιν σφυρίζει αδιάφορα. Οπως σφύριζε όταν δολοφονήθηκε η Πολιτκόφσκαγια. Οπως σφύριζε όταν έμαθε για τον αργό και βασανιστικό θάνατο του πρώην πράκτορα Αλεξάντρ Λιτβινένκο στο Λονδίνο. Οπως σφύριζε όταν έστελναν τα κορίτσια των Pussy Riot σε στρατόπεδα εργασίας στη Σιβηρία. Το πιο απωθητικό σε αυτόν τον άνθρωπο δεν είναι ότι παραβιάζει χονδροειδώς τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι ότι επιδεικνύει αυτές τις παραβιάσεις για να τρομοκρατεί όποιον τολμά να του αντιταχθεί. Είναι αυτή η βαθιά περιφρόνηση στο βλέμμα του.