[Κιόσκι] Το κυνήγι της Ιρμας

«Το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου χάνει τους πελάτες του;». Το ερώτημα έθεταν στις αρχές του μήνα οι Λος Αντζελες Τάιμς με αφορμή μια έρευνα που έλεγε ότι το αγοραίο σεξ δεν συγκινεί πια όπως κάποτε. Αδιάψευστοι μάρτυρες είναι οι αριθμοί: μόλις 9 στους 100 αμερικανούς πολίτες παραδέχονται σήμερα ότι έχουν πληρώσει ή έχουν πληρωθεί τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους για να λάβουν ή να προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 το ποσοστό αυτό ήταν 17%.

Η αμερικανική εφημερίδα εντόπισε διάφορες αιτίες πίσω από αυτήν τη θεαματική μείωση. Υπέθεσε ότι ένας λόγος είναι η «χαλάρωση των ηθών» (ή η «απελευθέρωση» με άλλη διατύπωση) που επιτρέπει σε δύο ανθρώπους να καταλήξουν στο κρεβάτι πιο εύκολα, και κυρίως δωρεάν. Επειτα, μπορεί να είναι ο φόβος του AIDS, το γεγονός ότι κατατάσσονται λιγότεροι άνδρες στον Στρατό, το πορνό στο Διαδίκτυο. Μπορεί και να είπαν ψέματα οι ερωτώμενοι στους δημοσκόπους, ενώ τίποτε δεν αποκλείει να έχει ατονήσει γενικώς το σεξουαλικό ενδιαφέρον των Αμερικανών. Κι επειδή άκρη δεν βρίσκει κανείς με υποθέσεις, το τελικό συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι χρειάζονται περισσότερες έρευνες.

Στη Γαλλία η συζήτηση είναι διαφορετική. Η χώρα που λάτρεψε τη Γλυκιά Ιρμα για να υμνήσει την ελευθεριότητα ακόμη και σε αυτήν της την εκδοχή αναρωτιέται εάν ήρθε η ώρα να ποινικοποιηθεί πλέον η ζήτηση και να αφεθεί στην ησυχία της η προσφορά. Με άλλα λόγια, φτάνει με το κυνήγι της Ιρμας. Στο στόχαστρο πρέπει να μπει πλέον η πελατεία. Την ιδέα υποστηρίζει με όλη της τη δύναμη η υπουργός Δικαιωμάτων των Γυναικών Νατζάτ Βαλό – Μπελκασέμ. Το μότο της ακούγεται ελκυστικό: «Μετά την κατάργηση του δουλεμπόριου, ήρθε η ώρα να καταργήσουμε και το εμπόριο των εκδιδομένων γυναικών».

Μια στιγμή όμως. Και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος; Και το σεξ ως πράξη ενηλίκων συναινούντων; Και τι είναι αυτή η πρόταση αν όχι προϊόν ενός ακραίου φεμινιστικού πουριτανισμού; Επειτα δεν είναι πολύ φιλόδοξο να θέλει να καταργήσει κανείς κάτι που, όπως βεβαιώνει η Λιμπερασιόν, θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει το ανθρώπινο είδος;

Στο φύλλο της περασμένης Παρασκευής η Μοντ αφιέρωσε ένα δισέλιδο με απόψεις για το ζήτημα. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η κοινωνιολόγος Ναταλί Αϊνίς που προτείνει αυτοδιαχειριζόμενους και υποχρεωτικά μεικτούς οίκους ανοχής. Από την άλλη, o δημοσιογράφος και συγγραφέας Ντομινίκ Σιμονέ που υποστηρίζει ότι όποιος επικαλείται την ελευθερία του σώματος πρέπει να ντρέπεται. Κάπου στη μέση βρίσκονται οι πολλές Ιρμες. Εγκλωβισμένες ανάμεσα σε αυτόκλητους σωτήρες της ψυχής τους και σε όψιμους υπερασπιστές τους σώματός τους. Και πάντα σιωπηλές.