[Προβολείς] Χωρίς μυαλά στα κάγκελα

Θα οφείλαμε ευγνωμοσύνη στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για την έμπνευσή του να καταθέσει αυτήν την πρόταση την αποκαλούμενη «δυσπιστίας». Θα τον ευχαριστούσαμε για την πρωτοβουλία του να εξαπολύσει πάλι επί σκηνής τον θίασο της οργής και τους καγκελοκαβαλάρηδες της σκηνοθετημένης αγανάκτησης. Ομως, ποιος έχει πια κουράγιο να γελάσει; Ποιος νιώθει ακόμη τόσο ελαφρύς ώστε να διασκεδάσει με την κατάχρηση της Ιστορίας, την κατασυκοφάντηση της δημοκρατίας, τη χολερική χουντολογία;
Δεν είναι αστεία τα πράγματα. Εικόνες που σε μια κανονική χώρα θα φάνταζαν μπουφόνικες γραφικότητες, εδώ προσλαμβάνουν τη δύναμη ανατριχιαστικής απειλής. Εικόνες που σε μια άλλη εποχή θα απολάμβανε κανείς ως τηλεοπτικό trash – όπως κάποτε τον Λεβέντη ή τον αλήστου μνήμης Γιαννόπουλο – αποκτούν τώρα περιωπή προτάγματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 
Δεν είναι για γέλια. Ο γηπεδικός τσαμπουκάς, η ενορχήστρωση της δημόσιας ζωής ως διαδικτυακής φαντασμαγορίας είναι ο νέος τρόπος να «κάνεις πολιτική». 
Ο βουλευτής να προσφέρεται ως υποπόδιο για να ανέβει η συνάδελφός του στα κάγκελα, ενώ η ντουντούκα αναπέμπει οπερετικές οιμωγές και κατάρες: Οχι, αυτό δεν είναι απλώς ένα σόου. Είναι το «νέο» ήθος. Είναι δηλαδή το παλιό ήθος που βρήκε ώρα να επιστρέψει. 
Κανείς δεν δικαιούται να γελάει. Γιατί κανείς δεν θα μπορεί πια να ακουστεί, αν επικρατήσει αυτή η σαρωτική υπερβολή. Από τις λέξεις θα ακούγονται μόνο οι βρισιές. Απέναντι στους κρωγμούς ο λόγος μένει αβοήθητος.