[Ιστορίες] Τα αρπακτικά ως θύματα

Η εγγονή του Ζαν-Μαρί και ανιψιά της Μαρίν, ποιον έχει πατέρα; Μέχρι πρότινος, οι Γάλλοι νόμιζαν ότι η 23χρονη Μαριόν Μαρεσάλ Λεπέν, βουλευτής από το 2012 και ανερχόμενο αστέρι του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, είναι παιδί του πρώην διευθυντή της νεολαίας του κόμματος Σαμιέλ Μαρεσάλ – καρπός του γάμου του με την Γιαν Λεπέν, μεγαλύτερη αδελφή της Μαρίν Λεπέν. Μόλις πρόσφατα, όμως, ανακάλυψαν ότι τα πράγματα δεν έχουν ακριβώς έτσι. Βιολογικός πατέρας της Μαριόν, αποκάλυψε το περιοδικό Λ’ Εξπρές, είναι ο δημοσιογράφος Ροζέρ Οκ, όμηρος της λιβανικής Χεζμπολάχ για μερικά φεγγάρια το 1987, πρεσβευτής της Γαλλίας στην Ερυθραία μεταξύ 2009 και 2012. Η Γιαν Λεπέν είχε μια «περιπέτεια» μαζί του στα τελειώματα του πρώτου της γάμου. Το εκμυστηρεύτηκε η ίδια, off the record, στη δημοσιογράφο Κριστίν Κλερκ, συγγραφέα του βιβλίου «Οι Κατακτήτριες», που κυκλοφορεί οσονούπω στη Γαλλία. «Μπαμπάς της μικρής όταν γέννησα ήταν η Μαρίν, η μικρή μου αδελφή», της είπε. Κι έπειτα, όταν η Μαριόν ήταν δύο χρόνων, η μητέρα της παντρεύτηκε τον Σαμιέλ Μαρεσάλ. Εκείνος αναγνώρισε, υιοθέτησε τη μικρή. Στα 15 της, η τελευταία θέλησε να γνωρίσει τον βιολογικό της πατέρα, «τον βλέπει από καιρό σε καιρό». Παραβιάζοντας το off the record, η Κριστίν Κλερκ έγραψε στο βιβλίο της πως ο Μαρεσάλ δεν είναι ο βιολογικός πατέρας της Μαριόν· την ταυτότητα του τελευταίου ανέλαβε κατόπιν να αποκαλύψει το Λ’ Εξπρές. Κι έτσι οι Γάλλοι έμαθαν την αλήθεια. Συνέβη όμως ένα περίεργο πράγμα. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι καταδίκασαν την αποκάλυψη, συμφώνησαν με τη Μαρίν Λεπέν πως ήταν «σκανδαλώδης», ενέκριναν τη μήνυση για παραβίαση της προσωπικής ζωής που κατέθεσε η Μαριόν Μαρεσάλ Λεπέν. Οχι από συμπάθεια προς την Ακροδεξιά, κάθε άλλο. Ούτε επειδή υπακούουν ακόμα σε εκείνο το περιβόητο «γαλλικό δόγμα» που ήθελε για χρόνια τον Τύπο να μην αγγίζει, ή μάλλον να αποσιωπά, την προσωπική ζωή των πολιτικών ακόμα και όταν αυτοί διενεργούσαν παράνομες υποκλοπές για να την προστατεύσουν (βλ. Μιτεράν) ή επεδείκνυαν προβληματική συμπεριφορά (βλ. Ντομινίκ Στρος-Καν). Απλώς έκριναν πως η αποκάλυψη δεν υπηρετεί τίποτε άλλο παρά τα ταπεινότερα ένστικτα της κοινωνίας. Και δεν ωφελεί παρά μόνο κάποιους που θυσιάζουν τη δεοντολογία στον βωμό του κέρδους και κάποιους άλλους που δεν χάνουν ευκαιρία να παρουσιαστούν, αντί για τα αρπακτικά που είναι, ως θύματα.