Το μυστικό του αύριο

2 λεπτά
Με ή χωρίς Μνημόνιο, είμαστε μία καταπληκτική χώρα, όπου οι παραδόσεις τηρούνται με ευλάβεια: μόλις γίνουν οι εκλογές, αρχίζουν τα στοιχήματα για το πότε θα πραγματοποιηθούν οι επόμενες…
Στο ενδιάμεσο διάστημα, για να μη βαριόμαστε, παίζουμε την κολοκυθιά του ανασχηματισμού και όταν τα κόμματα έχουν κέφια, κάνουν προτάσεις δυσπιστίας.
Και πότε δουλεύουν οι κυβερνήσεις και η αντιπολίτευση, βρε παιδιά; Πότε σχεδιάζουν την πολιτική τους; Πότε συζητούν για τα προβλήματα; Πώς βρίσκουν κοινό τόπο στις αντιτιθέμενες απόψεις τους;
Αμ δε, που βρίσκουν. Και γιατί να βρουν, άλλωστε; Τότε που υπήρχαν λεφτά, οι κυβερνήσεις για να τα μοιράσουν έβρισκαν τον πολιτικά επικερδέστερο τρόπο για τις ίδιες, χωρίς να ρωτούν κανέναν. Τώρα με τα Μνημόνια, αποφασίζει η τρόικα. Εμείς απλώς διαπραγματευόμαστε. Συνήθως, μεταξύ μας…
Μπορούμε να συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο; Τα κόμματά μας μπορούν – και το αποδεικνύουν καθημερινά: να, ο κ. Τσίπρας την έκανε την πρόταση μομφής, γερά με τσαμπουκά. Η συμπολίτευση το θεώρησε «δώρο» όλο αυτό – μιας και θα αναγκάσει τους βουλευτές της που διαμαρτύρονται για τα νομοσχέδιά της να την ψηφίσουν και να πουν κι ένα τραγούδι. Είπαμε άλλωστε, όλα αυτά είναι γνωστά από το παρελθόν…
Ωραία, αλλά οι πολίτες τι έχουν να κερδίσουν από όλη αυτή την πολιτική επιθεώρηση; Τι έχουν να προσδοκούν; Πιστεύει ειλικρινά ο κ. Τσίπρας ότι – έστω – ένα υπολογίσιμο κομμάτι της κοινωνίας ξυπνά και κοιμάται με τον καημό της πρότασης δυσπιστίας; Ή πιστεύει ο κ. Σαμαράς ότι οι άνεργοι εκ των ψηφοφόρων του χορταίνουν με τη ρητορική κατά του ΣΥΡΙΖΑ;
Ας μη γελιούνται – ούτε οι πρώτοι ενδιαφέρονται, ούτε οι δεύτεροι χορταίνουν. Το μυστικό της εποχής είναι η συνεννόηση. Οι θεατρικές αντιπαραθέσεις ανήκουν στις παλιές, καλές εποχές – και όποιος το καταλάβει πρώτος, θα είναι ο κερδισμένος του αύριο…













