[Κιόσκι] Ας ρίξουμε μια ματιά

Αφού δεν μας άρεσε η Ιρλανδία και δεν μας κάθησε η Δανία, μήπως να δοκιμάζαμε με την Αυστρία; Κανονικά, το ερώτημα θα έπρεπε να έχει ανακύψει πριν από περίπου ένα χρόνο όταν η επιθεώρηση Φόρεϊν Πόλισι αφιέρωνε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα στο «αυστριακό θαύμα». Οι συνθήκες όμως δεν είναι πια κανονικές. Εκείνη η παλιά, ευγενής φιλοδοξία να γίνουμε Δανία του Νότου ακούγεται πια σαν κακόγουστο αστείο.

Ποιος θα τολμούσε σήμερα να δείξει στον χάρτη μια χώρα που θα μπορούσε να μας χρησιμεύσει ως μοντέλο; Ποιος θα διακινδύνευε έστω και να ψελλίσει τις τρεις λέξεις «Αυστρία του Νότου», ξέροντας ότι πιθανότατα θα γινόταν περίγελος στα σόσιαλ μίντια; Θα το έκανε μόνο κάποιος με περίσσευμα δονκιχωτικού πνεύματος. Ενδεχομένως να υπάρχουν πολλοί τέτοιοι. Αλλά κανένας τους δεν ανήκει σε ένα πολιτικό προσωπικό – το δικό μας – το οποίο διακρίνεται για το ισχυρό του ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Κι όμως, θα άξιζε να ρίξουμε μια ματιά για να καταλάβουμε πώς γίνεται μια μικρή χώρα της ευρωζώνης να έχει το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ, ασφαλιστικό σύστημα που παραμένει γενναιόδωρο, άριστες υπηρεσίες υγείας και μεταφορών, φροντισμένο φυσικό περιβάλλον και πολιτιστική δραστηριότητα για την οποία δεν επαίρεται ότι εξάγει πολιτισμό, αλλά τουλάχιστον εισάγει τουρίστες.

Μπορεί όλα αυτά να μην κάνουν ακριβώς ένα θαύμα. Συνθέτουν όμως ένα μοντέλο, το οποίο είναι ασφαλώς μάταιο να προσπαθήσεις να αντιγράψεις, αλλά αξίζει να το μελετήσεις. Το έκαναν οι Γάλλοι και δεν τους ειρωνεύτηκε κανείς. Σύμφωνα με τη Μοντ, πέντε υπουργοί της γαλλικής κυβέρνησης ταξίδεψαν στη Βιέννη για να δουν από κοντά το θαύμα που δεν είναι θαύμα και να πάρουν καμιά ιδέα.

Ο ανταποκριτής της γαλλικής εφημερίδας προτίμησε να συναντηθεί απευθείας με τον Πρόεδρο της χώρας Χάιντς Φίσερ. Ο γάλλος δημοσιογράφος εντυπωσιάστηκε από τα χαλαρά μέτρα ασφαλείας στο Προεδρικό Μέγαρο και από τα πολλά πορτρέτα της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας και των παιδιών της, κάποιο από τα οποία λεγόταν Μαρία Αντουανέτα.

Ο Πρόεδρος δεν αναφέρθηκε φυσικά στο αυτοκρατορικό παρελθόν της χώρας του. Υπενθύμισε, όμως, στον επισκέπτη του ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε ευχάριστα. Την εποχή του Μεσοπολέμου η Αυστρία έζησε μια πολύ άγρια σύγκρουση ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά, η οποία οδήγησε τελικά σε δύο δικτατορίες. Το 1945 οι Αυστριακοί είχαν πάρει πια το μάθημά τους. Αφού η ακραία πόλωση δεν ωφέλησε κανέναν, ο δρόμος προς τη σταθερότητα και την ανάπτυξη περνούσε από αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν «κοινωνική συνοχή».

Εντάξει, να μη γίνουμε Αυστρία του Νότου. Διαθέτουμε, όμως, ένα πολύ ταραχώδες παρελθόν για να μη διδασκόμαστε τίποτε από αυτό.