[Προβολείς] Η θεωρία των δύο αιμάτων

Ηταν ένα έγκλημα που άργησε να συμβεί. Ολα το προανήγγελλαν. Οι «φασίστες – κουφάλες» είχαν εγκαίρως προειδοποιηθεί ότι «έρχονται κρεμάλες». Το αίμα μύριζε από καιρό. «Κυλούσε, εκδίκηση ζητούσε».
Για να ζητάς αίμα, πρέπει να έχεις κιόλας πιστέψει ότι το αίμα το δικό «τους» δεν είναι σαν το αίμα το δικό «μας». Οι άλλοι δεν είναι απλώς εχθροί. Είναι άλλης κατηγορίας όντα, ανάξια ανθρώπινης αντιμετώπισης. 
Δεν χρειαζόταν να περιμένουμε τις προκηρύξεις. Το ακούγαμε και στις πιο νηφάλιες αναλύσεις: όσοι μένουν ακόμη – τυφλοί στις αποκαλύψεις – πιστοί στη Χρυσή Αυγή είναι λούμπεν, ανεπίδεκτοι πολιτικής μεταστροφής, φασίστες ξοφλημένοι. Ομως, πώς μπορεί η δημοκρατική κοινωνία να τους αποκηρύξει; Πώς μπορεί να παραιτηθεί από την προσδοκία ότι κάποτε, κάπως, θα καταφέρει να επανεντάξει ακόμη και τους πιο ορκισμένους εχθρούς της;
Για την ανοιχτή κοινωνία δεν υπάρχουν αμετακλήτως αποσυνάγωγοι. Κανείς δεν γεννιέται χρυσαυγίτης. Κανείς δεν γεννιέται μέσα στη μια ή την άλλη σέχτα. Κι αν γίνει χρυσαυγίτης, κι αν πάρει τα Ζάσταβα του τρόμου, δεν είναι καταδικασμένος να πεθάνει με την ίδια δηλητηριασμένη συνείδηση.
Αυτοί που δολοφόνησαν τον Φουντούλη και τον Καπελώνη δεν τιμώρησαν δύο φασίστες. Στέρησαν από τη δημοκρατία την αμυδρή πιθανότητα να ξανακερδίσει δύο πολίτες. 
Αν ζητάμε ομαλότητα, δεν είναι επειδή φοβόμαστε την ανατροπή που κάποιοι λιμπίζονται. Είναι ακριβώς επειδή η πρόοδος είναι εφικτή μόνον όταν μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να σκοτωνόμαστε. Μόνον όταν δικάζουν αποκλειστικώς τα δικαστήρια. Τ’ άλλα είναι αίμα, που φέρνει αίμα, που φέρνει αίμα.