[Κιόσκι] Η βολική λύση της αθωότητας

Ομολογουμένως δεν είναι καθόλου ευχάριστο να παρακολουθούν το τηλέφωνό σου – ειδικά όταν είσαι η πιο ισχυρή γυναίκα στον κόσμο και ηγείσαι μιας χώρας που θεωρείται η ατμομηχανή μιας ολόκληρης ηπείρου. Είναι ενοχλητικό να αισθάνεσαι ότι άκουγε ένας άγνωστος υπάλληλος τις συνομιλίες σου, εξαντλητικό να προσπαθείς να θυμηθείς εάν σου ξέφυγε κάτι και ταπεινωτικό να διαπιστώνεις ότι τελικά εκείνος ο άγνωστος άκουσε κάτι που δεν θα ήθελες να είχε ακούσει, είτε για τη χώρα σου, είτε για την ιδιωτική σου ζωή.

Ολη αυτή η γκάμα συναισθημάτων είναι απολύτως κατανοητή. Δεν είναι όμως πειστική η υπεραντίδραση της γερμανικής Καγκελαρίας: η έκπληξη, οι οργισμένες δηλώσεις περί πλήγματος στην εμπιστοσύνη, η αίσθηση της προδοσίας που αποτυπώθηκε στην πρώτη σελίδα της Ντι Τσάιτ με τον μελό τίτλο «Αντίο, φίλοι». Δεν είναι πειστικά όλα αυτά γιατί δεν είναι δυνατόν να πίστευε η Καγκελάριος ότι επειδή οι μυστικοί πράκτορες δεν φορούν πια καμπαρντίνες, μαύρα γυαλιά και ρεπούμπλικες δεν υπάρχουν κιόλας.

Είναι απίθανο να μην υποψιαζόταν ότι η τεχνολογία προσφέρει πλέον απίθανες δυνατότητες διείσδυσης στον ιδιωτικό χώρο. Ή να θεωρούσε ότι ο «αμερικανός φίλος» είναι τόσο φίλος ώστε εμπιστευόταν τυφλά τους χειρισμούς της στην κρίση της ευρωζώνης. Στο κάτω κάτω στην Ανατολική Γερμανία της Στάζι μεγάλωσε η Ανγκελα Μέρκελ, όχι στην Ντίσνεϊλαντ. Και η δική της Γερμανία σήμερα είναι μια μάλλον ξεροκέφαλη χώρα που αντιμετωπίζει τους πάντες με απύθμενη δυσπιστία.

Η γερμανίδα Καγκελάριος δεν είναι η μόνη που έπαιξε τον ρόλο του αθώου θύματος και του παρεξηγημένου φίλου. Σχεδόν όλη η Ευρώπη επέλεξε αυτή τη βολική στάση. Ευτυχώς όμως για τον συναισθηματικό πλουραλισμό, υπάρχουν τρεις εξαιρέσεις. Τη μία μας την προσέφερε ο Μπερνάρ Κουσνέρ που παραδέχθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη στη Γαλλία ότι στην πραγματικότητα ζηλεύουμε και λίγο επειδή δεν έχουμε τα μέσα για να παρακολουθήσουμε εμείς τον Μπαράκ Ομπάμα.

Επειτα ήρθε η σειρά του Θόδωρου Πάγκαλου να εκθέσει τον κατάσκοπο που κρύβουμε, αποκαλύπτοντας ότι έτρωγε το πρωινό του κουλούρι διαβάζοντας τις απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες των αμερικανών πρεσβευτών στην Αθήνα και την Αγκυρα, οι οποίες ήταν διανθισμένες με διάφορα κοσμητικά επίθετα που τον διασκέδαζαν αφάνταστα.

Κάποιοι βγήκαν από τα ρούχα τους επειδή το χαρτί της ελληνικής αθωότητας κάηκε μέσα σε λίγα λεπτά στον Βήμα FM. Θα έπρεπε να ρίξουν μια ματιά στη μαρτυρία του Χέλμουτ Σμιτ. Τα χρόνια που συμμετείχε ενεργά στην πολιτική, γράφει στην Ντι Τσάιτ, θεωρούσε τόσο βέβαιο ότι τον παρακολουθούν ώστε συνήθιζε να χαιρετά και τον άγνωστο ωτακουστή του. Και ασφαλώς ποτέ του δεν προσέγγισε την «πικρή πραγματικότητα» με όρους ηθικής ακεραιότητας.