[Προεκτάσεις] Αποσύνθεση

Σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην τελική κατάρρευση μια χώρα, οι πιθανότητες για τη σωτηρία της είναι ευθέως ανάλογες προς τον βαθμό εσωτερικής ενότητας του λαού της. Μόνο η ισχυρή κοινωνική συσπείρωση υποδηλώνει τη συλλογική βούληση να βρεθούν λύσεις. Αλλά αυτή η συσπείρωση συναρτάται πάντοτε με τις συμπεριφορές των πολιτικών δυνάμεων, ακόμη και όταν είναι απαξιωμένες. Ο επηρεασμός είναι αρνητικός όταν το επίπεδο αντιπαράθεσης ανάμεσά τους διολισθαίνει όλο και χαμηλότερα.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει στον δημόσιο βιο σήμερα: φραστική οξύτητα, ευτελείς ρητορείες, διασταυρούμενες ύβρεις, ασύδοτη δημοκοπία. Απίστευτοι τύποι κοντά στις πολιτικές ηγεσίες εκστομίζουν αθλιότητες εναντίον όσων θεωρούν αντιπάλους τους και παραπέμπουν ενίοτε σε καβγάδες καταγωγίων. Υπουργοί και πολιτικά στελέχη ανταλλάσσουν ανούσιες ατάκες ακόμη και όταν βρίσκονται στο ίδιο πολιτικό στρατόπεδο. Εκπρόσωποι και πορτ παρόλ κομμάτων και πολιτικών αρχηγών έχουν μετατρέψει τον ρόλο τους σε παράσταση ευτέλειας. Και όλοι μαζί μετατρέπουν σε ζούγκλα τον δημόσιο βιο.

Ετσι όμως δεν πάει μακριά η βαλίτσα. Χωρίς λαϊκή ενότητα και συνέργεια των πολιτικών δυνάμεων καμία οικονομία δεν ανακάμπτει, καμία κοινωνία δεν συσπειρώνεται και καμία χώρα δεν σώζεται. Και οι πρώτοι που πρέπει να δώσουν το παράδειγμα είναι οι επικεφαλής των μεγάλων κομμάτων, τηρώντας κάποιους κανόνες που ίσχυαν παλαιότερα στην εγχώρια πολιτική, ακόμη και σε περιόδους εντάσεων.

Για παράδειγμα, γιατί ο Αντώνης Σαμαράς δεν ενημερώνει πότε κατ’ ιδίαν τον Αλέξη Τσίπρα για θέματα που αφορούν στρατηγικά συμφέροντα της χώρας; Σε ποια σοβαρή χώρα δεν υπάρχει ανοικτή γραμμή ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Και γιατί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν αναγνωρίζει στην κυβέρνηση το δικαίωμα να εκπροσωπεί νομίμως και εγκύρως τη χώρα έναντι τρίτων; Σε χώρα – σύγχρονη δημοκρατία, το κόμμα που ενδέχεται να κυβερνήσει απειλεί ότι θα κατεδαφίσει οτιδήποτε κάνει το κόμμα που κυβερνά;

Οσο τα δύο μεγάλα κόμματα, κυρίως, ανέχονται στους κόλπους τους αγοραία πρόσωπα που συντηρούν την πόλωση, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να δίνουν άλλοθι στους ακραίους της πολιτικής σκηνής, να νομιμοποιούν τους τυχοδιωκτισμούς τους και να υποθάλπουν τη μετατροπή των κατώτερων αισθημάτων σε πολιτική συμπεριφορά. Αυτό έως τώρα έφερε τους «εγέρθητους», αύριο μπορεί να φέρει κάτι χειρότερο. Και σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα οδηγούνται εκεί που έλεγε ο βέλγος συγγραφέας Πολ Καρβέλ: «Η πολιτική, όπως ακριβώς το τροπικό δάσος, τρέφεται από την ίδια της την αποσύνθεση».