[Προβολείς] Αφροδίτη με γάτα

Βάλαμε σπίτι τα χαλιά και νιώθω άλλος άνθρωπος. Εν τω μεταξύ λιάζομαι στο μπαλκόνι και το παίζω θερμοσυσσωρευτής. Πού θα πάει; Aλλες τρεις ημέρες να κρατήσουν οι λιακάδες και θα ‘χω φορτιστεί στο φουλ, oπότε ποιος με πιάνει. Η μάνικα που βλέπω να τρέχει ασύστολα από τα φιλμάκια αρχείου των τηλεοπτικών ειδήσεων και η μυρωδιά του κόκκινου υγρού δεν θα με κάνει πια να κλαίω. Θα εκλύω θερμότητα από μόνη μου, θα ‘χω καβάντζα και για τους αστόχαστους. Μια άλλη πολύ πρακτική ιδέα είναι να ανεβούμε στην ταράτσα, να πιαστούμε οικογενειακώς χέρι χέρι σε πόζα κοντρ λιμιέρ και να παριστάνουμε όλοι μαζί τα φωτοβολταϊκά τόξα. Γιατί, αν με ρωτάτε για καυσόξυλα, από πέρυσι δεν έχει μείνει ούτε ξύσμα. Ο,τι ξύσαμε – ξύσαμε, ας τα κάνουν τώρα μασούρι οι μαυραγορίτες των μεγάλων λεωφόρων κι ας κάψουν εκεί πάνω τη χήρα του μαχαραγιά κι όλα του τα κτερίσματα, γιαλελέλι γιαλελέλι ωωω.

Να με συγχωρούν τα φιλοζωικά σωματεία αλλά ο φετινός χειμώνας σηκώνει οπωσδήποτε γάτα. Θα διαλέξω μια από την πιλοτή και θα τη φορώ – ζωντανή ετόλ – τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Αν με ξεσκίσει, τόσο το καλύτερο. Θα πλακωθώ στο οινόπνευμα και σκασίλα μου μεγάλη που δεν τα κατάφερε ο Στουρνάρας να ρίξει τον φόρο του πετρελαίου θέρμανσης. Εγώ θα βάλω και τη γάτα μου να κλαίει.